HODOWCY
GOŁĘBIE
GOŁĘBNIKI
KLUBY hodowców
|
|
Rzeszowski Związek Hodowców Gołębi Rasowych i Drobiu Ozdobnego w Rzeszowie
|
Historia Związku
Początki działalności Rzeszowskiego Związku Hodowców Gołębi
są jednocześnie początkami historii gołębiarstwa w całej Galicji, czyli
w tej części Polski, która znajdowała się pod zaborem austriackim.
Pierwsza organizacja zrzeszająca hodowców nie powstała we Lwowie,
jak sądzi większość interesujących się hodowlą, lecz w Jarosławiu. W
1894 roku powstało tam I Galicyjskie Towarzystwo Chowu Drobiu. W
"Hodowcy Polskim" (nr 3 z 1 lutego 1908 r.) można odnaleźć fragment:
"Z upływem 1907 roku minęło 13 lat istnienia I Galicyjskiego Towarzystwa
Chowu Drobiu w Jarosławiu. Nie dla zysków i zabawy założono
je w 1894 roku, lecz dla podźwignięcia zaniedbanego w kraju źródła
bogactwa, jakim powinien być drób w kraju rolniczym".
Pierwszym prezesem Towarzystwa był właściciel młynów w
Jarosławiu. Ponieważ statut Towarzystwa nie przewidywał tworzenia
oddziałów, również hodowcy z Rzeszowa i okolic ( Jarosław leży 30
km od Rzeszowa) należeli do tej organizacji.
26 marca 1899 roku, wyborem siedmioosobowego Komitetu Statutowego,
rozpoczęto we Lwowie działania, których celem było organizowanie
hodowców. 2 lipca, na podstawie statutu zatwierdzonego przez
Cesarsko-Królewskie Namiestnictwo, zwołano walne zgromadzenie,
które powołało Krajowe Towarzystwo Chowu Drobiu Gołębi i Królików
we Lwowie. Jego prezesem został prof. dr Józef Szpilman, rektor
CK Akademii Weterynarii. Do zarządu weszli również: Emil Lewicki,
Władysław Brodziński, Antoni Krzyżanowski, Adam Przybilski, Jan
Mayenbalter, Ludwik Timofi ejewicz oraz Bronisław Żelaskiewicz.
Jarosławskie Towarzystwo zorganizowało pierwszą wystawę w
1897 roku. Niestety niewiele jest informacji na temat prezentowanych
na niej ptaków. Na trzeciej wystawie, odbywającej się 7 i 8 września
1899 roku, "wystawiono kilkanaście ras drobiu ozdobnego, kilkanaście
ras królików oraz gołębie w rasach: siwki krakowskie, gołębie szląskie,
rysie polskie w trzech odmianach - białolote, czarnolote, łuskowane
oraz pasiaste w kolorach niebieskim, czarnym, czerwonym i żółtym,
a także polskie koroniarze w kolorach czarnym, czerwonym, żółtym
i kawowym, oraz niebieskim z pasami, kolekcję lwowskich srokaczy.
Z obcych ras gile, białe kapucyny, angielskie garłacze żółte i niebieskie.
Niemieckie białookie, pawiki niebieskie, białe i czarne, gołębie
pocztowe, pocztowe antwerpskie oraz białe indianery". ( "Hodowca
Drobiu" nr 4 z 1900 r.)
Wkrótce, powstałe w 1899 roku, Towarzystwo Lwowskie zaczęło
powoływać swoje fi lie w Stanisławowie, Drohobyczu i w innych miastach.
W 1900 roku, powstała w Rzeszowie VI Filia Krajowego Towarzystwa
Chowu Drobiu Gołębi i Królików. Jej prezesem został baron
Konrad Christiani, właściciel ziemski z Przybyszówki. Do zarządu
weszli m.in. Włodzimierz Sokołowski i Emil Schayer, późniejszy
współwydawca "Hodowcy Polskiego".
Pierwsza wystawa w Rzeszowie odbywała się od 5 do 7 października
1907 roku, w ogrodzie miejskim. Była to I Wystawa Drobiu Gołębi i
Królików połączona z wystawą psów, pawilonem myśliwskim i pokazem
wylęgu drobiu ze sztucznej wylęgarki. W sprawozdaniu z wystawy
("Hodowca Polski" nr 10 z 1907 r.) napisano, że była ona podzielona
na części. W pierwszej wystawiono indyki, kaczki, gęsi i bażanty. W
środkowych przegrodach prezentowano psy. W pawilonie głównym
zainstalowano sztuczną wylęgarnię drobiu z obszernym oknem, które
umożliwiało obserwację wylęgu. Kury i inne ptactwo wystawiono w
bardzo wielu rasach i odmianach. O gołębiach w "Hodowcy Polskim"
napisano natomiast: "wystawiono prawie wszystkie znane u nas rasy,
od maleńkich koziołków do wielkich rysi i jeszcze większych rzymskich
- wszystkiego było dosyć. Nie brakło listonoszy, pawików,
blondynetów itd. Zwróciliśmy szczególną uwagę na piękne koroniarze
p. Cristianiego."
Pierwsza wystawa w Rzeszowie była jednocześnie ostatnią
organizowaną przez VI fi lię. 2 sierpnia 1907 roku zarząd I Krajowego
Towarzystwa Chowu Drobiu we Lwowie podjął decyzję o zniesieniu
fi lii na zachodzie i przekształceniu ich w niezależne związki. Podobna
sytuacja miała miejsce w Rzeszowie.
Pierwsza wojna światowa przyniosła duże straty w materiale hodowlanym.
Wiele lat trwało odbudowanie pozycji gołębiarstwa. W tym
okresie stawiano przede wszystkim na hodowlę gołębi pocztowych,
wspomaganą przez państwo i wojsko. Również druga wojna przyczyniła
się do ogromnych strat w hodowli. Po wojnie w Rzeszowie osiedliło się
wielu hodowców i działaczy Lwowskiego Związku, którzy wspólnie
z hodowcami rzeszowskimi szybko odbudowali struktury związkowe.
Do najbardziej zasłużonych działaczy należeli m.in. Tadeusz Hawling,
Emil Kotelnicki, Eugeniusz Szczurek, Jan Dziurzyński, Józef
Gieroń, Zygmunt Gorzelski i Marian Śliwiński. Po wojnie pierwszym
prezesem został Emil Kotelnicki, znakomity hodowca i znawca gołębi
krótkodziobych. Następnie prezesurę objął Zenon Gorzelski, a po nim
Marian Pawlik, piastujący tę funkcję przez kilka kadencji. Po 1987
roku prezesami byli kolejno: Stanisław Bednarski, Wiesław Goliński i
Rajmund Pałysiewicz. W latach 1996 - 2000 prezesem był Adam Zdeb,
który po kadencji Mariana Pawlika (2001 - 2005), w styczniu 2005
roku ponownie objął prezesurę.
|
|
