Gołębie Orliki

Gołębie Orliki

Uroda czy lot?

Pisząc o orlikach nie sposób nie wspomnieć o rasie orlików mikołajewskich, wspaniałych ukraińskich gołębiach wysoko lotnych charakteryzujących się specyficznym lotem, zdolnością do tzw. zawisania w powietrzu ( stójek). Rasa ta była materiałem wyjściowym do powstania naszego orlika polskiego. Odziedziczył on po nich niezwykłe możliwości lotowe. Można wyodrębnić następujące style lotu: prosty, sztorcowy, sierpasty. Znawcy rasy dzielą je na odmiany, np.: sztorcowy prosty i sztorcowy z zamachem. Ptaka tego można wychwalać jeszcze długo. Orliki polskie lubelskie i wileńskie praktycznie są odmianą tej rasy. Sprowadzenie przez polskich emigrantów tuż przed pierwszą wojną światową i w okresie międzywojennym mikołajewskie jako szariki i ryże z uwagi na piękny lot, a także jego wytrwałość zyskały wielu zwolenników. Najpierw trafiły na Wileńszczyznę, a niedługo potem w okolicę Lublina. W owych czasach i sytuacji społeczno- politycznej nazwa ukraińska nie kojarzyła się dobrze rodakom, a i ptaki w rodzimych hodowlach ewoluowały. Układ rozpostartego ogona i wysuniętych ku przodowi skrzydeł przypominał lot orła. W prasie fachowej w końcu lat trzydziestych ubiegłego stulecia ukazuje się ptak o nazwie orlik. Lubelska odmiana do złudzenia przypomina staro- mikołajewskie, porównując wzorce mamy wrażenie, że czytamy o jednym ptaku. Odmiana ta licznie występuje w okolicach Lublina, Rzeszowa i na Śląsku. Są wytrwałymi lotnikami wiszącymi nad gołębnikiem, mocnej budowy, krótkie, o szerokiej mocnej piersi i bogato upierzone. Inaczej jest z odmianą wileńską znacznie odbiega wyglądem od lubelskiej. Jest ptakiem nieco większym o wydłużonej sylwetce, dłuższych nogach, obcisłych lotkach, szerszym ogonie do 18 sterówek, lekko wydłużonej głowie. Najliczniej występuje w Polsce północno- wschodniej, okolicach Bartoszyc, Giżycka, Suwałk. Opisane ptaki posiadają ten sam rysunek i kolor z jednym wyjątkiem; wileńskie nie występują w odmianie tarczowej. Sposób w jaki naszą skrzydła świadczy o słabszym przystosowaniu lotniczym i ma wpływ na wytrwałość lotu wileńskich. Wspomnieć należy o popularnej w północno- wschodniej Polsce rasie polski tarczowy wysoko lotny, występujący do niedawna jako polski orlik tarczowy odmiany wileńskiej. Gołąb zdecydowanie więcej niż średniej wielkości, o wydłużonej sylwetce, lekko wysuniętej i dość szerokiej piersi, opuszczonych skrzydłach, nieopierzonych nogach i gęstym upierzeniu ciała. Ogon płaski, długi, szeroki, szerszy od tułowia, złożony z 14-18 szerokich i sprężystych sterówek. Jest ptakiem atrakcyjnym wystawowo. Z opinii hodowców wynika, że dobre wystawowo egzemplarze zatraciły zdolność niezwykłego lotu, a słowo wysoko lotny to sympatyczny dodatek do całości trącący myszką. Pozostaje wierzyć, że niezwykły, wytrwały lot odmiany lubelskiej będzie priorytetowym kierunkiem hodowlanym i przetrwa brak konkursów lotowych, a forma nie weźmie góry nad niepowtarzalnym stylem.

Autor: Michał Rutkowski

Hodowca z Ciechanowa

Artykuł został udostępniony przez redakcje miesięcznika Fauna & Flora