Gołąb Wywrotek Odeski

Gołąb Wywrotek Odeski (Odesskij turman)

Pochodzenie:

Rasa ukraińska, wyhodowana w Odessie nad  Morzem Czarnym i okolicznych miejscowościach. Za początki powstawania rasy uważa się rok 1840 gdy do Odessy przywieziono stado gołębi nieznanego pochodzenia. Dały one początek rasie nazywanej dzisiaj wywrotkami odeskimi. Powstało kilka odmian wywrotków odeskich w Mołdawii i na Ukrainie w miastach: Bendery, Kiszyniów, Berdiańsk, Ananiew. Poniższy wzorzec dotyczy klasycznego wywrotka odeskiego i odpowiada wzorcowi opracowanemu w 1958 roku przez Sekcję Hodowców z Ukrainy.

Wrażenie ogólne:

Gołąb zdecydowanie więcej niż średniej wielkości, o wydłużonej i mocnej budowie, opuszczonych i długich skrzydłach, charakterystycznym profilu głowy, płaskim i szerokim ogonie, nieopierzonych nogach.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wydłużona, wąska (schodząca klinem w kierunku dzioba, sucha), gładka, zaokrąglona, z dziobem tworzy jedną krzywiznę (bez załamania  czołowego) i  przechodzi łagodnie w linię szyi.
Oczy: Średniej wielkości, żywe, wyraziste, koloru perłowego u ciemnych i białych z kolorową głową, u białych są ciemne.
Brew: Wąska, jasna, zgodna z ubarwieniem (u czarnych i niebieskich lekko szara).
Dziób: Długi, dość mocno skierowany w dół, jest przedłużeniem linii głowy (bez przełomu pomiędzy dziobem i głową), prosty lub nieznacznie zakrzywiony, koloru cielistego. Woskówki – długie, gładkie,  przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Stosunkowo cienka, dość długa, płynnie przechodząca w pierś.
Pierś: Stosunkowo wąska lecz silna, lekko wypukła.
Plecy: Długie, w czasie spoczynku tworzą z ogonem linię prostą.
Skrzydła: Długie, dobrze przylegające do tułowia, o szerokich i sprężystych lotkach, lekko wysunięte w przód, puszczone poniżej ogona, nie dotykają podłoża.
Ogon: Płaski, długi, szeroki ( szerokości piersi ), złożony z 16 – 18 szerokich i sprężystych sterówek.
Nogi: Średniej długości, skoki nieopierzone, czerwone. Pazurki w kolorze dzioba.
Upierzenie: Niezbyt obfite, luźno przylegające, ma charakterystyczny aksamitny odcień.

 

Rodzaje kolorów:

Czarny, wiśniowy z wszystkimi odcieniami ( np. czerwony, malinowy, ciemnowiśniowy), płowy z wszystkimi odcieniami, niebieski z wszystkimi odcieniami    ( np. ołowiany), biały.

Kolor i rysunek:

Jednokolorowe: białe, czarne, niebieskie z pasami.

Dwukolorowe: niebieskie z czarnymi pasami, czarne, wiśniowe, płowe z pasami wszystkie z białym ogonem i białymi lotkami pierwszego rzędu; pstre: wiśniowe, czarne niebieskie ( dobrze jeśli głowa jest jednolicie kolorowa i pstrokacizna symetrycznie rozłożona). Czarne, czerwone i niebieskie z kolorową głową ( kolorowa jest cała głowa i część szyi dokoła, na wysokości podbródka ) pozostałe upierzenie białe; Grzywacze są całe białe, tylko dolna, tylna część szyi i górna część pleców oraz nadogonie są barwne – czarne, czerwone i niebieskie. Ciemnoróżowe gołębie: pierś jest ciemnowiśniowa, głowa szara, czoło szare z czerwonym odcieniem, a ogon, 7–10 lotek pierwszego rzędu, plama na czole i gardło są białe.

Duże błędy:

Gruba i kanciasta głowa; mocno zagięty, ciemny lub cienki dziób;; czerwona lub różowa brew; skrzydła noszone na ogonie lub krzyżujące się pod nim; daszkowaty ogon, wąski, wielowarstwowy i krótki ogon, mniej niż 16 sterówek w ogonie; wysoka postawa; różowe i ciemne oczy u kolorowych i z kolorową głową, żółty kolor upierzenia.

Uwagi do oceny:

Figura – budowa głowy – oczy – skrzydła – ogon – postawa – kolor i rysunek – nogi i ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001.