Gołąb Voorburski Garłacz Tarczowy

Gołąb Voorburski Garłacz Tarczowy

Pochodzenie:

Wyhodowane w Holandii, w latach trzydziestych XX wieku z garłaczy norweskich, brneńskich, stawaków i gołębi tarczowych. Jako rasa uznane w 1938 roku.

Wrażenie ogólne:

Garłacz średniej wielkości, szczupły, dumnie wyprostowany, o gardle zbliżonym do kształtu kuli, nieopierzonych nogach. Na białym tle wyraźnie odcinają się tarcze na skrzydłach. Jest gołębiem żywym o eleganckich ruchach, w afekcie stoi na czubkach palców.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Gładka o dość wysokim czole, podłużnie zaokrąglona.
Oczy: Ciemne.
Brew: Wąska, jasnocielista.
Dziób: Średniej długości, jasnocielisty. Woskówki płaskie i delikatne.
Szyja: Długa z dobrze rozwiniętym gardłem, przy mocno nadmuchanym gardle trochę uwypuklona z tyłu. Nadmuchane gardło powinno być zbliżone do kształty kuli, na piersiach dobrze odcięte przez co dobrze uwidacznia się talia.
Pierś: Długa i dosyć wąska, mostek jest wcale lub bardzo mało widoczny.
Plecy: Trochę wklęsłe pomiędzy ramionami, niezbyt szerokie, dobrze okryte, silnie opadające.
Skrzydła: Długość dopasowana jest do długości sylwetki, mocno przylegające, wąskie – dzięki temu widać część talii i górna część podudzia. Lotki leżą na ogonie, ramiona wysoko osadzone.
Ogon: Mocno zwarty, nie dotyka podłoża.
Nogi: Średniej długości, proste, osadzone poniżej środka ciała, skoki, stopy i palce nieopierzone.
Upierzenie: Gładko przylegające, mało puchu.

 

Rodzaje kolorów:

Czarny, kawowy, niebieski, brązowy, czerwony, żółty, niebiesko – płowy, brązowo-płowy, czerwono-płowy,  żółto-płowy.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory wyraźne, delikatne, równomierne i czyste. Grochy w kolorach niebieskim, niebiesko-płowym, czerwono-płowym, żółto-płowym. Niebieskie z pasami lub bez pasów. Wszystkie płowe z pasami w kolorach niebieskim, brązowym, czerwonym i żółtym. Z białymi pasami u gołębi w kolorze czarnym, niebieskim, brązowym, czerwonym, żółtym, izabelowatym i płowo-niebieskim. Pasy te mają obwódki kolorze czarnym, niebieskim, brązowym, czerwonym i żółtym. Pasy wąskie i przechodzące przez skrzydło w poprzek. Grochy jak najrówniej rozłożone. Przy podstawowym kolorze białym tylko tarcze skrzydeł – możliwie również puchowe pióra – mają być kolorowe. Tarcze równomierne, kolory jasne i czyste. Kilka kolorowych piór za udami jest dozwolone. Nie należy karać kolorowych boków ciała pod skrzydłami. 7-12 lotek musi być białe.

Duże błędy:

Za duża lub za słaba budowa gołębia, płaska figura, nie wystarczająco rozwinięte gardło i podłużnie się dmuchające, za krótkie nogi, mniej niż 7, a więcej niż 12 lotek białych; matowe lub nieczyste kolory; niewłaściwy rysunek pasów lub tarcz na skrzydłach, pigment na dziobie.

Uwagi do oceny:

Ogólne wrażenie – wielkość ciała – postawa i kształt figury – wydęcie gardła – postawa nóg – barwa i rysunek.

 

Grupa IV

Obrączka numer 8

Wydanie 2001