Gołąb Turkot Niemiecki Dwuczuby

Gołąb Turkot Niemiecki Dwuczuby

Pochodzenie:

Wyhodowany w Niemczech z rosyjskich gołębi – Turkotów.

Wrażenie ogólne:

Duży, silny, głęboko osadzony, obficie upierzony, wyraźna struktura opierzenia głowy, mocne upierzenie nóg – duże łapcie.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mocna, szeroka, z prosto stojącą, grubą, szeroką koroną, bez bocznych zawirowań i rozet, ale wysoką; goździk bogato opierzony, kształt owalny ze wszystkich stron, dobrze zwarty. Większa – przednia część goździka przykrywa nosówki dziobowe. Wymagane jest troszkę podbudowy, aby  uniknąć  obwieszenia goździka.
Oczy: Ciemno pomarańczowe (u czerwonych i blado kolorowych jest dozwolona troszkę jaśniejsza tęczówka) u białych i groszkowo-żółtych ciemne.
Brew: Wąska, szara u ciemnych, cielista przy jasnych kolorach upierzenia, blado cielista u białych.
Dziób: Ciemny do czarnego przy kolorach ciemnych, cielisty przy jasnych, rogowy u niebiesko – płowych i niebiesko – płowych -grochów. U czerwonych dozwolony jest dziób przechodzący z jednego koloru w drugi.
Szyja: Krótka, gruba, podgardle pełne.
Pierś: Głęboko osadzona, szeroka, wystająca.
Plecy: Szerokie, długie, lekko opadające.
Skrzydła: Mocne, szerokie, nie sięgające końca ogona, dobrze przykrywające plecy.
Ogon: Długi, z szerokimi sterówkami.
Nogi: Krótkie, gęste i długie łapcie, bez prześwitów, opierzenie nóg szeroko odstające na strony, łączą się z długimi sępimi piórami, wyrastającymi z ud.
Upierzenie: Szerokie, możliwie obfite, jednakże nie luźne.

 

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, czerwony, niebieski z czarnymi pasami lub bez; niebieski groch, niebiesko – płowy z ciemnymi pasami lub bez; czerwono – płowy, groszkowo – żółty; tygrysowaty; nakrapiany; białopasiate – czarne, czerwone, żółte, niebieskie.

Kolor i rysunek:

Kolory błyszczące, nasycone, niebieski i płowy – czysty, nie zasmolony albo zachmurzony, pasy czyste, nie za szerokie i nie mogą się łączyć. Nakrapiane z możliwie proporcjonalnym i równym rysunkiem na skrzydłach. Rysunek na plecach i udach dozwolony. Niebiesko – płowe bez żółtego odcienia na piersi. Groszkowo – żółte mają świecący kolor żółty szyi, piersi i pasów. Białe głowy przechodzą delikatnie w żółte upierzenie szyi. Pokrywy skrzydeł, brzucha, ogon są koloru kości słoniowej; plecy, 7 – 12 lotek i łapcie są białe. U samic jest lekki odcień szary, na piersi i brzuchu dozwolony. U tygrysowatych lotki, ogon, brzuch i łapcie są kolorowe, pozostałe upierzenie równomiernie biało i kolorowo zarysowane. Pstre pokazują na białym tle regularnie pstry rysunek, lotki, ogon i opierzenie nóg-łapcie muszą być białe. Te które mają kilka białych albo kolorowych piór nie uchodzą ani za tygrysowate, ani za pstre.

Duże błędy:

Słaba, wysoka postawa figury; krzywy, podzielny lub ubogi w pióra goździk, krótki goździk; wąska, krzywa lub niepełna korona, bardzo wyraźne rozety; za krótkie lub braki w opierzeniu nóg-łapci; obwisłe skrzydła, lotki szablowate, odkryte plecy, luźne upierzenie korony i tylnej części szyi, matowy kolor, niebieski odcień u czarnych, czerwonych i żółtych, białe plecy u niebieskich i ich odmian, brak rysunku na skrzydłach i pasów. U groszkowo – żółtych wyraźny trzeci pas, zachmurzona pokrywa skrzydła, mocny odcień niebieski na piersi i brzuchu, szczególnie u samców. U tygrysowatych i pstrych bardzo nieregularny rysunek.

Uwagi do oceny:

Budowa – postawa – struktura piór na głowie – opierzenie nóg – kolor – rysunek – oczy – dziób i ich kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa VI Turkoty

Obrączka numer 12

Wydanie 2001