Gołąb Stawak Polski

Gołąb Stawak Polski

Pochodzenie:

Wychowany i ukształtowany na Śląsku i w regionach przyległych, obecnie hodowany w całej zachodnio i północnych rejonach Polski.

Wrażenie ogólne:

Jest to gołąb więcej niż średniej wielkości, o zgrabnej i smukłej sylwetce, pięknie wydęte wole, lekko różowy dziób, jasno perłowe oczy, brew i nogi czerwono krwiste, spojrzenie żywe.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Podłużna, lekko zaokrąglona z widocznym płaskim czołem, jednak bez widocznych kantów, nie za gruba, gładka, bez korony i czubka.
Oczy: Jasne perłowe, źrenica jak najmniejsza, tęczówka bez krwawych żyłek.
Brew: Wąska, intensywnie czerwona (ognista).
Dziób: Średnio długi, średnio gruby, górna część dzioba lekko zagięta ku dołowi, o barwie cielistej do lekko różowej, bez żadnych nalotów i plam, woskówki nosowe gładkie, mało rozwinięte, delikatne, dobrze przylegające.
Szyja: Możliwie długa, z małym odchyleniem do tyłu, z tyłu linia szyi łączy się łagodnym łukiem z linią grzbietu.
Pierś: Nie za szeroka.
Wole: Wysmukłe, w górnej partii mocno wydęte, zwężające się ładnie ku tyłowi, tworząc charakterystyczne wcięcie zwęża się, gardło przy nadmuchaniu powinno przedstawiać kształt gruszki.
Tułów: Długi, proporcjonalnie do wielkości gołębia, dobrze umięśniony,
Plecy: Od szyi, łagodnie, ukośnie opadające ku ogonowi, tworząc jedną harmonijną linię, w górnej partii grzbietu skrzydła nie mogą odstawać ponad wcięcie wytworzone przy połączeniu się wola z tułowiem.
Skrzydła: Mocne, szerokie, dobrze przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie, nie krzyżujące się końcami wzajemnie ze sobą, lotki trzymane zwarcie są krótsze o 2 cm od końca ogona.
Ogon: Zwarty, długi, tworzący jedną linię z tułowiem.
Nogi: Więcej niż średnio wysokie, wąsko rozstawione, uda widoczne, opierzone, noga od skoku w dół nieopierzona o barwie intensywnie czerwonej.

 

Upierzenie: Naprężone, dobrze przylegające.

 

Występują w kolorach:

Czarne, czerwone, żółte, białe i niebieskie z czarnymi pasami na skrzydłach, kolor powinien być intensywny i z połyskiem.

Duże błędy:

Głowa za duża, kanciasta, oczy czerwone, brew szeroka i blada, dziób krótki, gruby, długi i cienki, ciemny, czarny; opuszczone i niekształtne gardło, tułów za krótki, zbyt tęgi, nogi za niskie, opierzone do palców, ogon za krótki, za szeroki i rozwarty, opuszczone skrzydła, krzyżujące się na ogonie, sylwetka krótka, upierzenie źle przylegające, matowe bez połysku.

Uwagi do oceny:

Postawa – gardło – położenie figury – kolor – dziób, oko, brew i ich kolor – głowa – ogólny wygląd.

 

Grupa IV Dęte

Obrączka numer 8

Wydanie 2001