Gołąb Sroka Krakowska

Gołąb Sroka Krakowska

Pochodzenie:

Powstanie tej rasy należy przypisać hodowcom Krakowa i okolicznych miejscowości. Prawdopodobnie rasa ta powstała na podstawie różnych krzyżówek w XIX wieku. Obecnie również hodowana jest i w innych rejonach kraju.

Wrażenie ogólne:

Wszystkie części ciała możliwie wydłużone, tworząc typ gołębia lotnego, wysokiego, smukłego, o długim ukośnym tułowiu, ale o wyprostowanej postawie, na szczególną uwagę zasługuje intensywne ubarwienie, ładny rysunek, biało – porcelanowe oko i jasnocielista, dość szeroka brew.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wąska o wydłużonym czole, profil głowy przedstawia wraz z dziobem jedną, nie przerwaną, nieznacznie wypukłą linię, która robi wrażenie prostej. Tylna część profilu powinna być zaokrąglona i przechodzi w linię szyi. Głowa widziana z góry przedstawia wraz z dziobem wydłużony klin, połączenie czoła z dziobem dobrze wypełnione, tylna część głowy zaokrąglona. Wielkość głowy jest proporcjonalna do ogólnej budowy i wielkości gołębia.
Oczy: Osadzone wysoko, blisko szczytowej partii czaszki, koloru biało porcelanowego z błękitnym odcieniem, bez krwawych żyłek, źrenica mała.
Brew: Barwy jasno-cielistej, porządana, szersza, drobnoziarnista, gładka, dobrze przylegająca.
Dziób: Możliwie długi, umiarkowanie gruby, prosty, o klinowym kształcie, tępo zakończony, barwy jasnej, bez plam, nosówki lekko wydłużone, dobrze przylegające, nie wypaczające linii profilu i klinu głowy. Dziób wraz z głową noszony w linii zbliżonej do poziomu.
Szyja: Długa, cienka, prosta, nie załamana, poszerzająca się ku dołowi, harmonijnie łączy się z piersią i barkami, pod dziobem dobrze wycięta.
Pierś: Umiarkowanie wąska, zaokrąglona, nie wystająca do przodu.
Plecy: Umiarkowanie wąskie, lekko zaokrąglone, ukośnie opadające.
Skrzydła: Dobrze zwarte, przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie, nie krzyżujące się lotkami ze sobą i nie sięgają końca ogona.
Ogon: Dobrze zwarty, prosty, ukośnie noszony równo z linią grzbietu.
Nogi: Wysokie, uda widoczne, nie schowane w piórach podbrzusza, wyprostowane, nieznacznie zgięte w kolanach, skoki nieopierzone, o barwie pomarańczowo-czerwonej, paznokcie jasne.
Upierzenie: Przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Biało – niebieskie, biało – czarne, biało – czerwone, biało – żółte, biało – brunatne.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory; barwa intensywna, jednolita, czysta, o metalicznym połysku. Kolor występuje na głowie, szyi, plecach, ogonie i na piersi, zachodzi na podbrzusze 4 cm od ud. Reszta podbrzusza , uda i skrzydła białe. Linia rysunku barwy, od białego powinna być wyraźna i równa. Barwne pióra na grzbiecie nie mogą zachodzić na tarcze skrzydeł.

Duże błędy:

Głowa krótka, szeroka, płaska, łukowaty profil, „zapady”, wklęśnięcia powyżej dzioba w czole, tęczówka innej barwy niż perłowa, duża ilość krwawych żyłek w tęczówce. Czerwona lub różowa brew albo dziób. Dziób sino-czarny u niebieskich i czarnych, spiczasto zakończony, krótki, gruby, za cienki, skierowany wyraźnie w dół, szyja załamana, niekształtna, krótka, wyraźnie widoczne podgardle. Pierś szeroka, za wąska, wyraźnie o sterczącym mostku, opuszczone skrzydła, krzyżujące się lotkami. Ogon szeroki, daszkowy, krzywy, uniesiony do góry. Nogi krótkie, iksowate, Skoki i palce porośnięte piórami. Barwne zaciągi na skrzydłach, rysunek poszarpany, za wysoko zachodzący na pierś. Nie typowa budowa, zła postawa i figura, objawy degeneracji (krzywy mostek, odchylony w bok  ogon, garb, nierówno wykształcone szczęki, szablowate lotki; łysiny koło uszu, na ramionach itp.

Uwagi do oceny:

Głowa – oko, brew, dziób i ich kolor – budowa figury – postawa – rysunek – kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001