Gołąb Śląski Tarczowy – Historia

Gołąb Śląski Tarczowy – Historia

Mówią o nas ”..Polak wszystko potrafi”, a ja chciałbym dodać, że najlepiej wychodzi mu psucie własnych dokonań. Otóż żywym przykładem takiego postępowania jest dążenie do zagłady następnej rasy polskich gołębi, mianowicie śląskiego tarczowego. Piękny, dostojny ptak o władczym usposobieniu bardzo pięknym tarczowym rysunku łączący cechy gołębia pocztowego i miłego dla oka ptaka ozdobnego. Doskonale opiekuje się potomstwem, posiada dobrze rozwinięty zmysł orientacji w terenie. Ptak posiadający takie cechy musi mieć bardzo dobrych protoplastów. Potwierdzają tę teorię śląscy hodowcy. Z przekazów wynika, że został wyhodowany z krzyżówek gołębi frankoński tarczowy sprowadzany z terenów Czech z miejscowymi śląskimi rasami w szczególności gołębi pocztowych. Na Śląsku znane są przypadki poddawania ich próbom lotów gołębi pocztowych z dobrym rezultatem. Z upływem czasu rasę udoskonalono. Gołębie stawały się bardziej okazałe poprzez powiększenie sylwetki, udoskonalenie rysunku. Jeszcze do niedawna bardzo popularne na terenie Górnego śląska w okolicach Rybnika, Katowic, Bytomia, Częstochowy. Często można było spotkać na wystawach bardzo dobrej jakości egzemplarze. Niestety w ostatnich latach ich hodowla toczy się w większości poza wystawienniczym kręgiem i sędziowskim nadzorem pozwalającym na korektę błędów. Nawet ciężko znaleźć sędziego specjalizującego się w tej rasie, palców jednej ręki za dużo, aby ich policzyć. Wzorzec rasy daje możliwości szerokiej interpretacji cech rasowych, do tego stopnia, ze rysunek zawarty w książce pana Antoniego Tenedy” Gołębie rasowe- rasy polskie” opisany prawidłowym tekstem wzorca i hasłem „ ratujmy polskie rasy” stał się hitem i tragicznie ukierunkował hodowlę w Polsce. Hodowcy amatorzy niezbyt często zaglądają do wzorców wydawanych przez Kolegium Sędziów, ale chętnie kupują książki o ulubieńcach szczególnie, te gdzie są dokładnie opisane. W celu uzyskania łukowej głowy, zaczęto produkować krzyżówkę bagdety sieradzkiej ze śląskim tarczowym, niektórzy wpadli na szatański pomysł dolewu niemieckiego wystawowego, na efekty strach patrzeć- ani smaku ani formy. Żeby było ciekawiej, to takie super mieszanki otrzymują oceny po 93 punkty. Pytam się tylko według jakiego wzorca. W ocenie jednego z wybitnych znawców i wieloletniego hodowcy rasy Józefa Grefa tragiczną pomyłką była ocena śląskich na Wystawie Ogólnopolskiej w Kielcach” Champion znacznie odbiegał od wzorca zatwierdzonego przez KS PZHGR i DO o reszcie nie wspomnę”. Takie błędy nie przynoszą popularności rasie, czynią niestabilną i eliminują z wielu hodowli. Od ośmiu lat hodują śląskie i staram się propagować tą rasę. Na warszawskiej wystawie prezentowałem cztery ptaki tej rasy i w zgodzie z wzorcem opracowanym przez Kolegium Sędziów PZHGR i DO otrzymały noty 95, 94, 93, 93pkt. Większość zainteresowanych pytała mnie dlaczego nie wyglądają jak bagdety tylko przypominają ogromne pocztowe gołębie i to z małymi woskówkami. Mówiono mi, że „ Mistrz Polski” z Kielc wyglądał inaczej, tak jak w opisanej książce. Patrząc na wspomniany rysunek widzimy ptaka, u którego z profilu dziób, woskówki nosowe z głową tworzą jedną nieprzerwaną, dość wypukłą linię, tylna część głowy jest łagodnie zaokrąglona. W opisie do ilustracji czytamy- „ linia profilu głowy począwszy od nasady dzioba wznosi się nieznacznie pozostając w bardzo łagodnym zaokrągleniu”. Opis mówi wyraźnie, że nie może stanowić głowa wraz z dziobem jednej linii. Między dziobem, a linią czoła występuje mocno rozwarty kąt. Może ja niedowidzę, bo analizując przodków śląskich nie mogę dopatrzeć się powiązań z bagdetami, zarówno frankoński tarczowy jak i gołębie pocztowe posiadają kształt głowy, pozostałych części ciała w typie zbliżonym do gołębi sportowych i taki rysunek wzorcowy jest zawarty w katalogu wzorców i do dnia dzisiejszego nie został zmieniony.

Syntetyczny opis rasy- Pochodzenie: wyhodowany na terenie Śląska już w połowie XIX wieku. Powstał z krzyżówek kilku ras i w obecnym kształcie jest dość licznie hodowany w większości miast śląskich.

Wrażenie ogólne: Gołąb mocnej budowy, biały z kolorowymi tarczami na skrzydłach.

Cechy rasowości- Głowa: dość duża, proporcjonalna do wielkości ptaka, z góry tworzy możliwie szeroki i wyrównany klin. Linia profilu głowy, począwszy od nasady dzioba, nieznacznie wznosi się w bardzo łagodnym zaokrągleniu aż do oka, a dalej krzywizna ta zwiększa się przechodząc łagodnie w linie szyi. Oczy: duże, ciemne ( piwne). Brew: wąska, pojedyncza, drobno ziarnista, o barwie cielistej. Dziób: średniej długości, dość gruby, mocny, barwy cielistej. Woskówki nosowe delikatne, dobrze przylegające, biało przypudrowane. Szyja: średniej długości, pełna, w kształcie stożka, z dobrze wykrojonym podgardlem. Pierś: dość szeroka, zaokrąglona, nieco wysunięta do przodu. Plecy: w ramionach szerokie, dość długie, lekko opadające, dobrze przykryte skrzydłami. Skrzydła: mocne, dobrze zwarte, przylegające do tułowia, lotki spoczywające na ogonie. Ogon: dość długi, zwarty, noszony poziomo. Nogi: średniej długości, mocne, skoki i palce nieopierzone, koloru czerwonego. Upierzenie: dobrze przylegające, sprężyste.

Rodzaje kolorów: Tarcze skrzydeł w kolorze: czarnym, czerwonym, żółtym, srebrnym, płowym i niebieskim.

Kolor i rysunek: Podstawowa barwa biała, jedynie pokrywy skrzydeł- tarcze są barwne o bardzo intensywnych kolorach: czarne, czerwone, żółte, srebrne, płowe, niebieskie z dwoma pasami lub bez. Mogą występować w barwie grochowej ( karpiatej).

Duże błędy: Mała, wąska, kostkowa głowa, oko mało wyraziste, brew szeroka, czerwona, drobna budowa, wąska pierś, krótka szyja, zły rysunek, żabot na szyi.

Autor: Michał Rutkowski

Artykuł został udostępniony przez redakcje miesięcznika Fauna & Flora