Gołąb Rostowski Łabędź

Gołąb Rostowski Łabędź

Inne nazwy: rosyjska – Ростовский Лебедь, angielska – Rostov Swan,

Pochodzenie:

Rasa rosyjska, wyhodowana w Rostowie  nad Donem na przełomie XIX i XX wieku. W tworzeniu rasy brały udział białe gołonogie gołębie z osady kozackiej Kiejsiug (okręg rostowski) i rostowskie jednokolorowe żółte i czerwone Należy do gołębi lotno ozdobnych w grupie postawnych pulsujących  kiwających głową i całym korpusem ( ros. kaczuny ). W Polskim nazewnictwie występował jako odmiana barwna rostowskiego  pulsującego, od którego różni się przede wszystkim charakterystycznym kolorem upierzenia.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości ( im mniejszy tym lepszy ), o żywym temperamencie, skróconym tułowiu, wysoko podniesionej piersi, z nisko opuszczonymi skrzydłami, opierzonymi nogami, bardzo wysoko uniesionym i szerokim ogonem. Mocno pulsuje szyją, kiwa głową i całym korpusem.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mała, okrągła, z szerokim czołem, pożądana gładka (czasami jest koronka).
Oczy: Jasnoperłowe, średniej wielkości, wyraziste.
Brew: Delikatna, wąska, jasnocielista.
Dziób: Biały, dość krótki, tępy, u nasady pogrubiony. Woskówki małe, dobrze przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: W ramionach szeroka, zwężająca się ku głowie, wydłużona, odchylona do tyłu z pięknym przegięciem, silnie pulsująca.
Pierś: Szeroka, wypukła, okrągła, mocno uniesiona.
Plecy: Szerokie w ramionach,  bardzo krótkie (im krótsze tym lepsze).
Skrzydła: Skrócone, nisko opuszczone, ustawione prawie pionowo, dość luźno przylegające do tułowia.
Ogon: Skrócony, 16-24 sterówki, szerszy od piersi, płaski, bardzo wysoko uniesiony ( 50-80 stopni ) czasami dotyka głowy, na końcach sterówek struktura jak u pawika angielskiego.
Nogi: Krótkie, czerwone, opierzone ( małe łapcie 5-8 cm z sępimi piórami ); pazurki białe.
Upierzenie: Obfite, średniej długości, miękkie i pulchne – słabo przylegające do ciała.

 

Rodzaje kolorów:

Biały (typowy dla łabędzia), srebrzysty.

Kolor i rysunek:

Kolor czysto biały (mleczny) – cały gołąb jest jednolicie biały z metalicznym lub jasnosrebrzystym blaskiem na szyi. Srebrzyste mają upierzenie białe, a na szyi cynkowy (srebrny) odcień, który z wiekiem zazwyczaj ciemnieje. Samice o tym kolorze mają często ciemniejsze zabarwienie piór, zwłaszcza na szyi. U srebrzystych dopuszczalny jest jasnoliliowy – błękitny odcień.

Duże błędy:

Wąska, długa figura; wąska lub rozdwojona pierś; ciemne oczy; rozlana źrenica; różowa brew; ciemny, cienki, długi dziób; długie plecy; nisko noszony, długi i wąski ogon; nieopierzone, wysokie nogi; brak silnego pulsowania; niewłaściwa barwa upierzenia; występowanie pojedynczych kolorowych piór na tle podstawowego upierzenia.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa – pulsowanie szyi – ogon – opierzenie nóg – kolor – ogólny wygląd.

Na wystawach w Polsce dopuszcza się obrączkę numer 10.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 9

Wydanie 2001