Gołąb Rostowski Białopierśny

Gołąb Rostowski Białopierśny

Inne nazwy: rosyjski – Rostowskij biełogrudyj , niemiecki – Rostower Positurtümmler, francuski – Culbutant de Rostov; angielski –  Rostov Tumbler,

Pochodzenie:

Rasa rosyjska, wyhodowana w Rostowie nad Donem na przełomie XIX i XX wieku. Brak jest dokładnych danych o historii powstania rasy. Prawdopodobnie utworzono ją z miejscowych czarnych i białych gołębi czubatych. Należy do gołębi lotno ozdobnych w grupie postawnych pulsujących  kiwających głową i całym korpusem (ros. kaczuny).

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości ( im mniejszy tym lepszy ), o żywym temperamencie, skróconym tułowiu, wysoko podniesionej piersi, z nisko opuszczonymi skrzydłami, bardzo wysoko uniesionym i szerokim ogonem.

Mocno pulsuje szyją, kiwa głową i całym korpusem. Posiada charakterystyczny rysunek upierzenia.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Zaokrąglona, nieznacznie wydłużona, czoło szerokie i wysokie, szeroka koronka w tyle głowy.
Oczy: Duże, perłowe, wyraziste.
Brew: Delikatna, jasna.
Dziób: Biały, dość krótki, tępy, u nasady pogrubiony. Woskówki małe, dobrze przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: W ramionach szeroka, nie za cienka, średniej długości, podgardle dobrze wykrojone, mocno odchylona do tyłu, silnie pulsująca.
Pierś: Szeroka, wypukła, okrągła, mocno uniesiona.
Plecy: Szerokie w ramionach,  bardzo krótkie (prawie ich nie ma), wklęsłe.
Skrzydła: Proporcjonalnie krótkie, noszone poniżej ogona, sięgają prawie podłoża, dość luźno przylegające do tułowia.
Ogon: Skrócony, 16-20 sterówek, szerszy od piersi, bardzo wysoko uniesiony ( 50-70 stopni ), jak u wszystkich postawnych gołębi rostowskich – płaski.
Nogi: Krótkie, czerwone, opierzone ( małe łapcie 4-8 cm z sępimi piórami ); pazurki białe.
Upierzenie: Obfite, średniej długości, dobrze przylegające do ciała.

 

Rodzaje kolorów:

Czarny, czerwony.

Kolor i rysunek:

Czarno – białe, czerwono – białe. Kolor rysunku powinien być nasycony i czysty. Głowa z przednią częścią korony, podbródek długości około 6 centymetrów (śliniak jak u barwnogłówki poznańskiej), plecy, ogon, skrzydła i nogi są kolorowe. Tylna część korony, szyja do pleców, pierś, brzuch do podogonia są białe. Kolor czarny powinien mieć odcień smoły i połysk.

Duże błędy:

Wąska, długa figura; wąska pierś; ciemne oczy; rozlana źrenica; różowa brew; ciemny, cienki, długi dziób; długie plecy; nisko noszony, długi, daszkowaty i wąski ogon; nieopierzone, wysokie nogi; brak silnego pulsowania; mało intensywna barwa upierzenia; niewłaściwy rysunek.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa – pulsowanie szyi – głowa z koroną – ogon – opierzenie nóg – kolor – rysunek – ogólny wygląd.

Na wystawach w Polsce dopuszcza się obrączkę numer 10.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 9

Wydanie 2001