Gołąb Polski Tarczowy Wysokolotny

Gołąb Polski Tarczowy Wysokolotny

Inne nazwy: niemiecka – Polnischer Schildiger Hochflieger, francuska – Haut-Volant Polonais à bouclier coloré, angielska – Polish Shield Highflye,

Pochodzenie:

Rasa polska, wyhodowana na kresach wschodnich Polski, po pierwszej wojnie światowej. W tworzeniu tej rasy  największy wkład wnieśli hodowcy z Wilna, Suwałk, Grodna, rejonu Białegostoku i pobliskich miejscowości. Rasa  ta powstała prawdopodobnie na bazie gołębi mikołajowskich tarczowych, wywrotków odeskich i rosyjskiego lotnego tarczowego odmiany bosonogiej (zwanego gwarowo w Wilnie „jaskólcem” ). Obecnie jest to rasa hodowana i lubiana w całej Polsce, występowała dawniej pod nazwą Polski Orlik Tarczowy.

Wrażenie ogólne:

Gołąb zdecydowanie więcej niż średniej wielkości, o wydłużonej sylwetce, lekko wysuniętej i dość szerokiej piersi, opuszczonych skrzydłach, nieopierzonych nogach i gęstym upierzeniu ciała.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wydłużona, wąska, z lekko wypukłym i zaokrąglonym czołem, gładka, tylna część profilu głowy przechodzi łagodnie w linię szyi.
Oczy: Osadzone w środkowej partii głowy, średniej wielkości, jasnopomarańczowe z żółtym odcieniem..
Brew: Brew wąska, delikatna, barwy cielistej (u czarnych i niebieskich – szarej)
Dziób: Dość długi, umiarkowanie cienki, proporcjonalny do wielkości głowy;  koloru  jasnorogowego u  czerwonych i srebrnych, u czarnych i niebieskich może występować ciemna plamka na jego końcu, jasnocielistego u żółtych i płowych. Woskówki – małe, gładkie, przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, pełna, szeroko osadzona, harmonijnie łączy się z piersią i grzbietem, podgardle zaokrąglone, dobrze wykrojone.
Pierś: Umiarkowanie szeroka, zaokrąglona,  lekko uniesiona i wysunięta do przodu.
Plecy: Szerokie, proste,  lekko opadające, płynnie przechodzą w ogon.
Skrzydła: Długie, przylegające do tułowia, o szerokich i sprężystych lotkach, noszone pod  ogonem, nie dotykają podłoża.
Ogon: Płaski, długi, szeroki ( szerszy od tułowia) złożony z 14 – 18 szerokich i sprężystych sterówek, nieznacznie podniesiony w stosunku do linii tułowia.
Nogi: Stosunkowo krótkie, skoki nieopierzone, czerwone. Pazurki w kolorze dzioba.
Upierzenie: Obfite, gęste, miękkie, niezbyt dobrze przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Czarny, czerwony, żółty, płowy, niebieski, lodowy –  srebrny.

Kolor i rysunek:

Podstawowe upierzenie jest białe, a kolorowe są tarcze skrzydeł i barwne czółko na głowie. Ogon jest cały biały lub z barwnymi bocznymi sterówkami 1×1, 2×2, 3×3. Kolor wszystkich elementów barwnych musi być nasycony i w jednej tonacji.  Niebieski, lodowy, płowy – wszystkie z pasami na skrzydłach.

Duże błędy:

Duża kostkowa, krótka i ordynarna głowa; czerwona lub różowa brew; dziób ciemny, krótki i gruby; krótka, gruba szyja; wąska pierś; skrzydła noszone na ogonie lub krzyżujące się pod nim, „włóczone”; daszkowaty ogon, wąski, wielowarstwowy i krótki ogon, mniej niż 14 sterówek w ogonie; wysoka postawa; różowe i ciemne oczy, zły rysunek, mało nasycony kolor .

Uwagi do oceny:

Figura – budowa głowy – oczy – skrzydła – ogon – postawa – kolor i rysunek – nogi i ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001.