Gołąb Polski Perłowy Łapciaty

Gołąb Polski Perłowy Łapciaty

Pochodzenie:

Wyhodowany w drugiej połowie XIX wieku na skutek krzyżowania różnych ras gołębi. Dominującą rolę w tworzeniu tej rasy, odegrały pasiaki perłowe. Największą aktywność w tworzeniu rasy mieli hodowcy z okręgów: łódzkiego, radomskiego i warszawskiego. Początkowo przeważały odmiany z pasami na skrzydłach, następnie dopiero powstały odmiany żałobne, jarzębiate i z białymi ogonami.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości, sylwetka delikatna, pełna powabu i elegancji. Długodzioby z koroną na głowie, z mocno opierzonymi nogami, łapciaty, typ gołębia lotnego, mało płochliwy o żywym temperamencie.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Średniej wielkości, proporcjonalna do wielkości gołębia. Patrząc z góry, tworzy dość szeroki nieregularny klin. Oglądana z boku od nasady dzioba lekko wznosi się pozostając w łagodnym zaokrągleniu, aż do wysokości oka, dalej krzywizna przechodzi stopniowo w nasadę szyi. Głowa z obfitą koroną, zakończona z obu stron rozetami.
Oczy: Osadzone dość wysoko w górnej części czaszki, tęczówka barwy biało-porcelanowej lub w odcieniu lekkiego błękitu bez jakichkolwiek innych zabarwień.
Brew: Drobnoziarnista, barwy cielistej – im szersza tym lepsza.
Dziób: Średnio długi, barwy rogowej do cielistej, noszony nieco do dołu, woskówki małe, delikatne, dobrze przylegające.
Szyja: Średnio długa, noszona pionowo, z lekkim odchyleniem do przodu, podgardle dobrze wykrojone.
Pierś: Wysklepiona, niezbyt szeroka i nie wysunięta do przodu.
Plecy: Średnio szerokie, ukośnie opadające w dół.
Skrzydła: Zwarte, dobrze przylegające do tułowia, lekko wysunięte do przodu, spoczywają na ogonie, nie krzyżują się ze sobą.
Ogon: Zwarty, prosty, nie dotykający ziemi. Utrzymany ukośnie w równej linii z opadającą linią grzbietu.
Nogi: Średniej wielkości, mocno opierzone, łapcie średniej wielkości, dobrze rozłożone na boki.

Rodzaje kolorów:

Bez względu na odmianę, posiada barwę jasno perłową.

Kolor i rysunek:

Bez względu na odmianę, posiada barwę jasno perłową.

Perłowy łapciaty pasiak :  na tarczach skrzydeł występują dwa brązowe pasy. Wyróżnia się dwie odmiany – białolote i ciemnolote. Na ogonie kolor ciemnoperłowy, na końcu poprzeczny brązowy pas zakończony jaśniejszym obrzeżem.

Odmiana z białym ogonem :  rysunek pasów na skrzydłach, jak odmiana powyżej, z tym, że kolor perłowy z tułowia przechodzi łagodnie w biały kolor ogona. Nie tworzy fartucha o ciemniejszym odcieniu.

Perłowy łapciaty jarzębiaty :  na tarczach skrzydeł występuje ciemny rysunek jarzębiny. Wyróżnia się odmiany białolote i ciemnolote. Na ogonie odcień perłowy ciemniejszy. Na końcu ogona poprzeczny brązowy pas, zakończony jaśniejszym obrzeżem.

Jarzębiaty z białym ogonem :  ten sam rysunek na skrzydłach co odmiana powyżej, z tym, że kolor perłowy z tułowia przechodzi łagodnie w biały kolor ogona, nie tworzy fartucha o ciemniejszym odcieniu.

Duże błędy:

Niekształtna figura, głowa duża z wysokim czołem, płaska lub wklęśnięta. Niska i niepełna korona, bez rozet; cienki dziób; zły kolor dzioba lub brwi; wąska brew, oczy zaczerwienione lub ciemne; krótka albo zbyt gruba szyja; mało wykrojone podgardle; szeroka pierś; krzywy, widlasty, zbyt długi ogon; nogi niskie, słabo opierzone; skrzydła noszone pod ogonem lub krzyżujące się lotkami; przeplatane lotki albo sterówki piórami o innej barwie; brak pasa na ogonie, porwane pasy i rysunek jarzębiny na skrzydłach; kalina na szyi i połysk odbiegający od wzorca; nieprawidłowy rysunek na skrzydłach.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa – głowa – dziób, oczy, brew i ich kolor – korona – rysunek – struktura opierzenia nóg – wielkość łapci – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 9

Wydanie 2001