Gołąb Perukarz

Gołąb Perukarz

Pochodzenie:

Około 1550 roku przywiezione z Indii do Europy przez holenderskiego żeglarza. Szybko rozprzestrzenił się w Zachodniej i Środkowej Europie.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości, o dumnej i wyprostowanej postawie, z lekko odchyloną do tyłu, słabo widoczną głową. Cechą główną jest zdumiewająca długość piór uwidoczniona w strukturze peruki, oraz postawionego upierzenia szyi.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mała, czoło okrągłe.
Oczy: Koloru perłowego.
Brew: Koloru cielistego.
Dziób: Średniej wielkości, koloru cielistego; u czarnych i niebieskich, dopuszczalny ciemny nalot na dolnej części dzioba.
Szyja: Długa, im dłuższa, tym lepiej
Pierś: Wąska, wysoko uniesiona.
Plecy: Dość wąskie, długie.
Skrzydła: Długie, sięgające prawie końca ogona; lotki dość szerokie.
Ogon: Wąski, niezbyt długi.
Nogi: Krótkie, pazurki koloru cielistego.
Upierzenie: Rozeta z obu stron w dolnej części szyi o kształcie kolistym. Pióra rozchodzą się promieniście we wszystkie strony tworząc grzywę, kapelusz i kształt owalnej peruki w całości. Grzywa: w  tylnej  części  szyi,  sięgająca  górnej  części   grzbietu, dalej  szeroko – rozłożysta grzywa przechodząca w kapelusz. Powinna być gęsta i mocna.

Kapelusz: gęsto    zwarty,  nie  może  być szpiczasty  w środku,  ani  kanciasty   na  bokach,  tylko  dobrze  zaokrąglony.  Pióra  powinny  być  tak  długie, że opadając  z  góry   na głowę,  powinny  sięgać możliwie blisko czoła,  nie dotykając głowy. Opierzenie całości peruki : długie, gęste pióra, na policzkach i bocznych częściach  szyi przylegające i z przodu zwarte.  U góry  sięgające powyżej  dzioba  i   oczu, w  dolnej  łukowej linii tak daleko,  jak to  możliwe,  biegnąc  w  dół,  aż  do piersi.  Nie może być żadnej promienisto zwisającej struktury, pióra ani zbyt miękkie, ani zbyt twarde.

 

Rodzaje kolorów:

Białe, żółto – tygrysowate, czerwono – tygrysowate; żółte, czerwone, czarne, niebieskie z czarnymi pasami i bez pasów, żółto – płowe, wszystkie o rysunku mnicha – biała głowa, lotki i ogon.

Kolor i rysunek:

Kolory równomierne, nasycone i czyste. Jednokolorowe: biała głowa, odgraniczona jest linią biegnącą od dzioba pomiędzy oczami. 6 – 8 lotek i ogon biały. Tygrysowate : na białym podłożu możliwie równomiernie rozłożone, nie zbyt duże, czystego koloru plamki; głowa, lotki i ogon możliwie czysto białe z przykryciem i klinem.

Duże błędy:

Pochylona postawa; za gruby, niekształtny korpus, szablowate lotki; krótkie, twarde pióra lub zbyt miękkie, rozeta źle ułożona, za krótka peruka, bardzo luźna grzywa, peruka z przodu otwarta, zły rysunek lub zły kolor, bardzo zły ogólny wygląd.

Uwagi do oceny:

Postawa figury – długość i struktura szyi (peruka) – kolor upierzenia  – głowa – dziób – ogólny wygląd.

 

Grupa VII Strukturalne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001