Gołąb Pawik

Gołąb Pawik – Fantail

Pochodzenie:

Jedna z najstarszych ras gołębi, sprowadzona do Europy w XVI wieku z Indii.

Wrażenie ogólne:

Paradnie stojący na końcach palców. Głowa z pełnym wdziękiem całkowicie odchylona do tyłu, leżąca razem z szyją na grzbiecie i poduszce ogona. Pierś przesunięta tak daleko jak to możliwe do tyłu. Skrzydła dość zwarte, lotki noszone pod najgłębszymi, bocznymi piórami ogona. Ogon lekko wklęsły, jednak płaski i możliwie jak najszerszy; prosto noszony, dobrze zwarty i sprężysty.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mała, delikatna, lekko zaokrąglona, gładka.
Oczy: Ciemne przy białych i przy tych u których przeważa biały kolor przy głowie; perłowe przy kolorowych. Przy pozostałych żółte lub czerwonawe, które przy kolorowych gołębiach nie są traktowane jako wada.
Brew: Delikatna. Zgodna z barwą upierzenia, od jasnej do ciemnej.
Dziób: Średniej długości, delikatny, koloru cielistego przy białych, żółtych, czerwonych, tarczowych i barwnoogoniastych; ciemny przy niebieskich i czarnych; rogowy przy srebrnych, kawowych i wielobarwnych; woskówki małe i gładkie.
Szyja: Delikatna, lekko, z pełnym wdziękiem wygięta. Długość szyi powinna odpowiadać długości grzbietu, tak aby głowa mogła być miękko ułożona na poduszce i nie dotykała ogona.
Korpus: Mały do średniego, krótki i okrągły; grzbiet w części środkowej troszkę podniesiony.
Poduszka: Pełna i masywna, możliwie wysoka, aby przykryć pióra ogona z wierzchu i od spodu. Wierzchnia część poduszki służy do oparcia głowy. Im mocniejsza i szersza – tym lepsza. Poduszka od spodu ogona z tzw. piór klina pod ogonem, tworzy podporę ogona; jest szeroka, pełna i napięta.
Skrzydła: Wąskie, zamknięte, noszone pod ogonem, lekko wystające poza ogon.
Ogon: Troszkę wklęsły, okrągły, dotykający po obu stronach lekko podłoża, gęsty i masywny; utworzony z długich i szerokich piór, każde pióro pokrywa następne, bez wykręconych piór. Około 2 cm końcówki piór ufryzowane, ale nie roztrzepane. Przy niżej schodzącym fryzurowaniu i przy rzadkich w piórach ogonie, staje się przezroczysty, jest to duży błąd. Ilość piór w ogonie nie jest miarodajna przy ocenie ogona.
Nogi: Krótkie, nie szczudłowate, nieopierzone, stopy małe, delikatne.
Upierzenie: Sprężyste i zwarte.

 

Rodzaje kolorów:

Biały, żółty, czerwony, czarny, niebieski, niebieski – groch, mleczny, niebiesko – płowy, srebrny; z lustrowanym ogonem – czerwone, żółte; Tarczowe – żółte, czerwone, niebieskie, niebieskie – grochy, czarne; Barwnoogoniaste – czarne, czerwone, żółte, niebieskie; Białoogoniaste – czarne, czerwone, żółte, niebieskie, niebieskie – groch; Tygrysowate i Pstre – czarne, niebieskie.

Kolor i rysunek:

Białe – czysta biel, srebrnobiały błyszczący, kolorowe i z rysunkiem, intensywne i błyszczące. Srebrny równomiernie, srebrno-popielaty bez pasów i bez rdzy na piersi i dużych tarcz skrzydłowych; u tarczowych 7 – 12 lotek białych; Pasy u niebieskich i niebieskotarczowych intensywnie czarne; Barwnoogoniaste możliwie z wierzchu i od spodu poduszka barwna; Białoogoniaste możliwie z góry i od dołu poduszka biała.

Duże błędy:

Za gruby, niekształtna figura, za długie plecy, za wysoka postawa, mocne rozdwojenie piersi; lejkowaty ogon, parasolowaty ogon, przerwy w upierzeniu ogona, za mały lub słabo upierzony ogon, głowa osadzona w ogonie, bardzo nierówny kolor i rysunek; opierzone nogi.

Uwagi do oceny:

Postawa – wachlarz ogona i poduszki – ustawienie (postawa) – pierś – szyja – głowa – kolor – rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa VII Strukturalne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001