Gołąb Orlik Wileński

Gołąb Orlik Wileński

Inne nazwy:

niemiecka – Wilnaer Adler, francuska – Orlik de Wilna, angielska – Polish Wilna Eagl,

Pochodzenie:

Rasa polska, wyhodowana na kresach wschodnich Polski, po pierwszej wojnie światowej. W tworzeniu tej rasy  największy wkład wnieśli hodowcy z Wilna, Suwałk, Grodna, rejonu Białegostoku i pobliskich miejscowości. Rasa  ta powstała prawdopodobnie na bazie gołębi mikołajowskich, wywrotków odeskich i miejscowych gołębi ras wysokolotnych, głównie tzw. „staropolskich”. Obecnie hodowana w całej Polsce.

Wrażenie ogólne:

Gołąb zdecydowanie więcej niż średniej wielkości, o wydłużonej sylwetce, lekko wysuniętej i dość szerokiej piersi, opuszczonych skrzydłach, nieopierzonych nogach i gęstym upierzeniu ciała.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wydłużona, wąska, z lekko wypukłym i zaokrąglonym czołem, gładka, tylna część profilu głowy przechodzi łagodnie w linię szyi.
Oczy: Średniej wielkości, jasnobursztynowe.
Brew: Wąska, delikatna, barwy cielistej (u czarnych i niebieskich  – szarej ).
Dziób: Dość długi, umiarkowanie cienki, proporcjonalny do wielkości głowy,  koloru  jasnorogowego (u czarnych i niebieskich – ciemniejszy). Woskówki – małe, gładkie, przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, pełna, szeroko osadzona, harmonijnie łączy się z piersią i grzbietem, podgardle zaokrąglone.
Pierś: Dość szeroka, zaokrąglona,  lekko uniesiona i wysunięta do przodu.
Plecy: Szerokie, proste,  lekko opadające, płynnie przechodzą w ogon.
Skrzydła: Długie, przylegające do tułowia, o szerokich i sprężystych lotkach, noszone pod  ogonem, nie dotykają podłoża.
Ogon: Płaski, długi, szeroki (dłuższy i szerszy od tułowia) złożony z 14 – 18 szerokich i sprężystych sterówek.
Nogi: Stosunkowo krótkie, skoki nieopierzone, czerwone. Pazurki w kolorze dzioba.
Upierzenie: Obfite, gęste, miękkie, niezbyt dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Czarny, czerwony, żółty, płowy, niebieski, lodowy –  srebrny.

Kolor i rysunek:

Nasycony, na szyi z metalicznym połyskiem. Niebieski, lodowy, płowy – wszystkie z pasami na skrzydłach. Barwne bez pasów – czarne, czerwone, żółte. Wszystkie odmiany barwne  mają ogon biały z kolorowymi bocznymi sterówkami ( pożądane 1:1, 2:2, 3:3 ). Lotki i barwne sterówki są cieniowane z kolisto – owalną plamą. U niebieskich i czarnych plamy te są mało widoczne. Pióra po bokach wierzchniej okrywy ogona, są barwne i tworzą jedną kolorową linię ze skrajnymi sterówkami ogona. Zabarwienie to nazywane jest widełkami. Dolna, jasna część grzbietu, wierzchnia okrywa ogona i cały ogon powinny być odkryte i w pełni widoczne.

Duże błędy:

Duża i ordynarna głowa; czerwona lub różowa brew; długa i cienka szyja; wąska pierś; skrzydła noszone na ogonie lub krzyżujące się pod nim; daszkowaty ogon, wąski, wielowarstwowy i krótki ogon, mniej niż 14 sterówek w ogonie; wysoka postawa; różowe i ciemne oczy, zły rysunek, mało nasycony kolor .

Uwagi do oceny:

Figura – budowa głowy – oczy – skrzydła – ogon – postawa – kolor i rysunek – nogi i ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001.