Gołąb Orlik Polski

Gołąb Orlik Polski

Inne nazwy:

niemiecka – Polnischer Adler, francuska – Orlik Polonais, angielska – Polish Eagl,

Pochodzenie:

Rasa polska, protoplastami są gołębie mikołajowskie przywożone przez uchodźców polskich z terenów byłego ZSRR podczas pierwszej wojny światowej i tuż po niej.  Rasa została ukształtowana głównie przez hodowców z Lubelszczyzny i  Zagłębia Śląsko – Dąbrowskiego.  Gołębie tej rasy latają na wielkiej wysokości nie wykonując kręgów. Wyróżnia się trzy zasadnicze style lotu: skowronka (krzyżowy), motylka i sztorcowy.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości, o lekko uniesionej i dość szerokiej piersi, niskiej postawie, nieopierzonych nogach i gęstym upierzeniu ciała.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Średniej wielkości, gładka, o niezbyt wysokim i zaokrąglonym czole, owalnie wydłużona, bocznie spłaszczona.
Oczy: Nieduże, u białych i tarczowych ciemne, u pozostałych odmian barwnych bursztynowe lub  perłowe.
Brew: Dość wąska, delikatna, barwy cielistej (u czarnych i niebieskich – szarej).
Dziób: Średniej długości, proporcjonalny do wielkości głowy, umiarkowanie mocnej budowy, koloru białego u żółtych, białych i tarczowych, rogowego u czerwonych (u  czarnych i niebieskich – ciemniejszy), u gołębi tarczowych z barwnym czółkiem górna szczęka  może być ciemniejsza.  Woskówki – małe, gładkie, przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Krótka, stosunkowo gruba (stożkowa).
Pierś: Szeroka, okrągła, wypukła i lekko uniesiona.
Plecy: Szerokie, proste, lekko opadające, płynnie przechodzą w ogon.
Skrzydła: Dobrze przylegające do tułowia, o szerokich i sprężystych lotkach, końce skrzydeł leżą na ogonie.
Ogon: Złożony z 12- 14 szerokich i sprężystych sterówek.
Nogi: Krótkie, skoki nieopierzone, czerwone ( u czarnych i niebieskich mogą być ciemniejsze), pazurki w kolorze dzioba.
Upierzenie: Obfite, gęste, miękkie, niezbyt dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, kawowy, czerwony, żółty, płowy, niebieski, lodowy, dereszowaty, izabelowaty.

Kolor i rysunek:

Możliwie nasycony, bez zabarwienia rdzawego, dopuszczalna jest lekka domieszka barwy sino – popielatej. Na szyi z metalicznym połyskiem. Niebieski, lodowy, szymel – deresz, jasnokawowy, płowy, izabelowaty – wszystkie z pasami na skrzydłach. Grochowe – czerwone, niebieskie, kawowe, płowe – wszystkie z pasami na skrzydłach. Tarczowe we wszystkich kolorach ( kolorowe są tarcze skrzydeł i może być kolorowe czółko, w kolorze tarcz skrzydeł ). Barwne bez pasów – czarne, białe, czerwone, kawowe, żółte. Wszystkie odmiany barwne (z wyjątkiem białych i tarczowych – ogon cały biały) mają ogon biały z kolorowymi bocznymi sterówkami w kolorze podstawowym ( pożądane 1:1, 2:2, 3:3 ). Na lotkach i kolorowych sterówkach ( w pobliżu zakończenia chorągiewki pióra ) występuje owalna plama – najlepiej jest to widoczne u gołębi czerwonych. Pióra okrywy ogona są jasne, ale po bokach powinny być zabarwione tak, by barwne sterówki łączyły się z barwą grzbietu, tworząc tzw. „widełki”.

Duże błędy:

Duża i ordynarna głowa; szeroka, czerwona lub różowa brew; długa i cienka szyja; wąska pierś; grzbiet długi, wąski, słabo opierzony, wąska nasada ogona; skrzydła noszone poniżej ogona lub krzyżujące się na nim, szablowate lotki; wysoka postawa; wyraźnie różowe oczy; ogon długi, daszkowaty, wąskie sterówki, więcej niż 14 sterówek; wysokie, wąsko ustawione, porośnięte piórami nogi; barwna dolna część pleców; niewłaściwy kolor sterówek w ogonie i rysunek.

Uwagi do oceny:

Figura – budowa głowy – oczy – brew – dziób – postawa – kolor – rysunek – nogi i ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001.