Gołąb Niemiecki Długodzioby Lotny

Gołąb Niemiecki Długodzioby Lotny

Inne nazwy:

niemiecka – Deutscher Langschnäbeliger Tümmler, francuska – Culbutant Allemand à bec long, angielska – German Long-Faced Tumbler,

Pochodzenie:

Od dawna znany jako gołąb lotny. Od końca XIX wieku hodowany w Niemczech i ulepszany do dzisiejszego wyglądu, w szczególności w takich miastach jak Berlin (sroki), Braunschweig (podbródki), Celle i Magdeburg (białoogony i białolote -białoogony) oraz w Halberstadt (jednobarwne).

Wrażenie ogólne:

Podcięty, wysoki, wyprostowany i wysoko stojący gołąb, robiący wrażenie harmonijnego we wszystkich częściach. Noszona poziomo bardzo długa głowa i dziób. W chwili obecnej uwzględnia się jeszcze istniejące różnice w wyglądzie pomiędzy srokami i gołębiami o innym rodzaju rysunku.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wydłużona i wąska, tworząca prostą do łagodnie wznoszącej się linię profilu od czubka dzioba aż do górnej części głowy, która krótko za okiem osiąga najwyższy punkt i stamtąd zaokrąglając przechodzi w szyję. Długa przednia część głowy, z boku wypełniona, widziana z boku ma kształt kropli, bez płyty, bez kantów, krawędzi, fałd, zagięć lub wgłębień. Wielkość, względnie długość głowy powinna być harmonijnie dopasowana do grubości szyi i korpusu.
Oczy: Jak najbardziej czysta biała tęczówka przy możliwie małej źrenicy.
Brew: Wąska, o delikatnej tkance i płomiennie czerwona, z wyjątkiem czarnodziobych, u których brew jest niebiesko-czarna.
Dziób: Długi, prosty, silny przy nasadzie, noszony poziomo i „bez przerw” –zapadów przechodzący w przednią część głowy . Barwy cielistej, dobrze ukrwiony. Dozwolony z nalotem (muszka) u czarnych jednobarwnych, białoogonów i białolotych – białoogonów i u czarnych jak i niebieskich różowodziobych srok. Czarny dziób mają: bocianowate, ubarwienia jednobarwnych, u których niebieski jest barwą podstawową, białoogoniaste, białolote – białoogony jak i niebieskie czarnoogoniaste sroki. Woskówki dobrze przylegające, nie przeszkadzające linii profilu, różowe, delikatne.
Szyja: Długa, elegancka i cienka, nie całkowicie wychodząca z ramion, bez chrząstki (guz bagdetowy). Gardło delikatnie wycięte.
Pierś: Wąska, lecz okrągła, wysoko noszona, nie zaznaczona wyraźnie.
Plecy: Wąskie, opadające.
Skrzydła: Dobrze zamknięte, nie wystające przed pierś, mocno przylegające, spoczywające na ogonie, nie krzyżujące się.
Ogon: Stosunkowo krótki, dobrze zamknięty, tworzący z plecami opadającą linię, ale nie dotykający podłoża.
Nogi: Długie i proste, podudzie widoczne, lekko wgięte w stawach „piętowych”, skoki i palce nieopierzone.
Upierzenie: Gładkie i mocno przylegające.

 Rodzaje kolorów:

Sroki: czarne, brązowe, czerwone, żółte, niebieskie, brązowo – płowe, niebiesko – płowe (wcześniej barwa perłowa), żółto – płowe (wcześniej Izabell), niebieskie czarnodziobe.

Jednobarwne: białe, czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami, w niebieskie grochy, niebiesko – płowe, w niebiesko – płowe grochy, niebieski szymel (sowi), brązowo – płowy.

Podbródki: czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami, w niebieskie grochy, niebiesko – płowe, niebiesko – płowe grochy, niebieski szymel (sowi), czerwono – płowe, żółto – płowe, Isabell, srebrne.

Białoogony i białolote – białoogony: czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami, niebieskie grochy, niebiesko – płowe,  niebiesko – płowe grochy, niebieski szymel (sowi).

Bocianowate.

Kolor i rysunek:

Barwy możliwie jak najbardziej nasycone albo czyste i jednolite. Pasy i grochy możliwie bez przerwy i równomierne.

Sroki: Głowa, szyja, pierś, upierzenie ramion, plecy i ogon barwne, poza tym białe. Cięcie barwy na piersi poziome lub oscylujące lekko w dół, dotykające w przybliżeniu czubka mostka. Białe plecy jeszcze dozwolone u niebieskich czarnodziobych.

Podródki: Białe podgardle zaokrąglone od jednego kąta dzioba do drugiego, nie dotykające krawędzi oczu. 7-10 białych lotek. Czerwono – płowe z jasną barwą podstawową i czerwonymi pasami i szyją. Żółto – płowe z zupełnie jasną barwą podstawową, jak i żółtymi pasami i szyją.  Isabell całkowicie w delikatnym kolorze śmietankowym bez pasów. Srebrne całkowicie w delikatnym kolorze srebrnoszarym bez pasów.

Białoogony: 12 piór ogona z górnym i dolnym upierzeniem pokrywającym białe.

Białolote – białoogony: do rysunku białoogonów dochodzi 7-10 białych lotek.

Bocianowate: Barwa podstawowa biała, kilka barwnych piór na głowie i górnej szyi jak i przynajmniej 7 lotek barwnych albo obrębionych na niebiesko – czarno (bocianowato), ogon z kolorowym pasem lub w czystej bieli.

Duże błędy:

Ociężały, grubokościsty korpus, za krótka, gruba szyja, ciężka – grubiańska głowa z krótką przednią częścią „twarzy”, podgardle, zapady – wklęśnięcia, fałdy – krawędzie, płyta na potylicy – spłaszczona tylnia część głowy, obniżający się lub cienki szydłowaty dziób, dużo zaczerwienień w tęczówce, ziarniste lub grube brwi, zbyt krótkie nogi, mocno ugięta (załamująca się postawa). Poważne błędy rysunku i ubarwienia. U bocianowatych zaczątek pasów,  mniej niż 7 barwnych, skrajnych lotek, przerwany pas ogona, bardzo nieczysta barwa ogona.

Uwagi do oceny:

Ogólne wrażenie – kształt i postawa ciała – postawa – kształt głowy i dzioba – oczy – barwa i rysunek

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001