Gołąb Murzynek Lotny

Gołąb Murzynek Lotny

Pochodzenie:

Wyhodowany został przez hodowców centralnej Polski na początku XX wieku. Do powstania tej rasy użyto gołębi pospolitych lotnych, w stadach potocznie zwanymi “ciemnymi” o ubarwieniu niebieskich i czarnych “Murzynków” oraz srebrzystych łapciatych z białymi ogonami i koronami. W efekcie powstał opisany “Murzynek lotny”, występuje w barwie czarnej i niebieskiej, jest gołębiem wybitnie lotnym.

Wrażenie ogólne:

Średniej budowy figury, o mocno przylegającym upierzeniu, na średnio wysokich nogach, nieopierzonych lub opierzonych z średnimi łapciami. Nieduża, lekko spłaszczona głowa z niewysokim czołem. Dziób średniej długości. Usposobienie żywe, dość płochliwy, wspaniały lotnik.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Niezbyt duża, umiarkowanie wąska o spłaszczonej linii owalnej i niezbyt wysokim czole. Głowa gładka lub z koroną niezbyt obfitą, usadowioną na wysokości ciemienia zachodząca na boki, zakończona małymi rozetkami.
Oczy: Osadzone w środkowej części głowy, tęczówka o barwie czysto białej, źrenica mała.
Brew: Delikatna (cieniutka), ciemno szara o śliwkowym odcieniu.
Dziób: Średniej długości, umiarkowanie cienki, barwy czarnej, woskówki małe, dobrze przylegające, jasne, lekko przypudrowane.
Szyja: Średnio krótka, dość cienka, dobrze wycięta pod dziobem, harmonijnie poszerzająca się ku dołowi, przechodząc łagodnie w pierś i barki.
Pierś: Proporcjonalnie szeroka, zaokrąglona, lekko wypukła i uniesiona.
Plecy: Umiarkowanie szerokie, lekko zaokrąglone, ukośnie opadające.
Skrzydła: Dobrze zwarte, przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie, nie krzyżują się ze sobą, są nieco krótsze od ogona.
Ogon: Zwarty, prosty, podniesiony nieco do poziomu, średnio długi, proporcjonalny do wielkości gołębia.
Nogi: Średnio wysoki, skoki i palce gołe lub mocno opierzone, średniej wielkości o gęstym upierzeniu i z dobrze rozłożonymi na boki łapciami, pazurki jasne.
Upierzenie: Rozwinięte, obfite, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Biało – czarny, biało – niebieski.

Kolor i rysunek:

Występują dwie odmiany: czarna i niebieska. Przy czarnych, barwa jest intensywna, jednolicie czysta o metalicznym połysku. Kolor występuje na głowie, szyi, piersi i plecach. Na piersi granica koloru dochodzi na ok. 2 cm od ud. Reszta podbrzusza, uda, skrzydła oraz ogon są białe. Linia rysunku powinna być wyraźna i równa. Barwne pióra na plecach nie mogą zachodzić na tarczę skrzydeł. Przy niebieskich głowa o barwie brunatno-czarnej, o słabym metalicznym połysku, szyja tej samej barwy, ale o silnym metalicznym połysku. Barki, plecy i pierś są barwy ciemnoszarej z lekkim odcieniem brązowym, ku dołowi przechodzi w odcień jaśniejszy, szaro-niebieski. Linia rysunku oddzielająca kolory powinna być wyraźna i równa. Barwne pióra na plecach  nie mogą zachodzić na tarcze skrzydeł.

Duże błędy:

Głowa nie proporcjonalna do wielkości gołębia, gruba, zbyt szeroka o wysokim czole lub wyraźnie opuszczona do dołu. Gruby, krótki, jasny dziób; zbyt duże, różowe woskówki, oko o innej barwie niż we wzorcu; brew zbyt jasna, pomarańczowa lub zbyt szeroka. Rude pióra na szyi u niebieskich, zbyt jasna barwa niebieska na głowie, szyi i plecach. Zbyt długa barwa na plecach tworząca fartuch na ogonie.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – głowa – dziób, oko, brew i ich kolor – postawa – kolor – rysunek – struktura opierzenia nóg – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7 (9)

Wydanie 2001