Gołąb Murzyn Polski

Gołąb Murzyn Polski

Pochodzenie:

Wyhodowany został w drugiej połowie XIX wieku, przez hodowców Kujaw, Łodzi, Warszawy i okolicznych miejscowości jak Sochaczew, Żyrardów i Grodzisk Mazowiecki i obecnie w tych miejscowościach można je najczęściej spotkać.

Wrażenie ogólne:

Wszystkie części ciała ma możliwie długie, tworząc typ gołębia lotnego, smukłego, wysokiego, tułów ukośny ale o wyprostowanej postawie. Duże wrażenie robi pięknym jasnym okiem oraz ciekawą barwą – szarobrunatną o nasyceniu oliwkowym aż do prawie czarnej.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wąska, długa, noszona prawie poziomo, z profilu dziób z głową tworzą jedną nieprzerwaną lekko wypukłą linię. Tylnia część profilu głowy, łagodnie zaokrąglona łączy się z linią szyi, patrząc z góry sklepienie głowy tworzy wraz z dziobem poszerzający wydłużony klin, bez załamań bocznych oraz wklęsłości w miejscu połączenia dzioba z czołem, tylna część klinu głowy jest zaokrąglona.
Oczy: Osadzone wysoko, w tylnej partii czaszki, tęczówka o barwie czysto białej, źrenica mała.
Brew: Delikatna, barwa ciemno-szara o oliwkowym odcieniu.
Dziób: Długi, umiarkowanie cienki, barwy czarnej, woskówki niewielkie, dobrze przylegające, nie wypaczające linii profilu głowy.
Szyja: Długa i cienka, poszerzająca się ku dołowi i harmonijnie łącząca się z piersią i barkami, pod dziobem jak najgłębsze wycięcie.
Pierś: Umiarkowanie wąska, zaokrąglona, nie wystająca do przodu.
Plecy: Umiarkowanie wąskie, lekko zaokrąglone, ukośnie opadające.
Skrzydła: Dobrze zwarte, przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie, nie krzyżują się, sięgają połowy wstęgi na ogonie.
Ogon: Zwarty, prosty, utrzymany ukośnie z linią grzbietu.
Nogi: Uda widoczne, w całości wysokie, drobnej budowy, lekko wygięte w kolanach do tyłu, skoki i palce nieopierzone, pazurki jasne.
Upierzenie: Przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Biały + brunatno-szaro-czarny.

Kolor i rysunek:

Głowa o barwie brunatno – czarnej o słabym metalicznym połysku, szyja tej samej barwy, ale o silnym metalicznym połysku, mieniące się kolorami – zielonym, fioletowym i brązowym, barki, plecy i pierś są barwy ciemno – szarej z brązowym odcieniem, ogon ciemniejszy od pleców, zakończony prawie czarną wstęgą, od spodu sterówki powinny mieć wyraźny nalot barwy brunatnej, wszystkie pióra u nasady powinny mieć barwę brunatną. U samic odcień brunatny jest silniejszy niż u samców. Rysunek ubarwienia “sroczy”, podbrzusze, uda, skrzydła i kuper są białe.

Duże błędy:

Głowa krótka, gruba, szeroka, o wysokim czole, dużych kantach lub wklęsłościach, wyraźnie opuszczona w dół. Gruby, krótki lub jasny dziób, za silnie rozwinięte nosówki. Oko o przerwanej tęczówce, lub z dużą ilością krwawych żyłek. Brew wąska, jasna, pomarańczowa lub czerwonej barwy. Krótka szyja, wyraźna “żyła” pod dziobem. Krótkie nogi, opierzone skoki i palce, brak brunatnego odcienia w ubarwieniu, metalicznego połysku na szyi, rdzawo rude pióra na szyi, niebieska barwa na plecach i ogonie, ogólnie barwa zbyt jasna. Nieregularność i zniekształcenia “sroczego” rysunku. Nieproporcjonalna budowa figury, poszczególne części ciała krótkie i krępe. Wszelkie objawy degeneracji oraz widoczne cechy obcej rasy, a w szczególności podobieństwo do srok zagranicznych.

Uwagi do oceny:

Głowa – oko, brew, dziób i ich kolor – budowa figury – postawa – kolor – rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001