Gołąb Mniszka Tulska

Gołąb Mniszka Tulska

 

Inne nazwy: Tulskij monach

Pochodzenie:

Rasa Rosyjska, wyprowadzona i utrwalona jako odrębna rasa w mieście Tuła, w połowie XIX wieku. Materiałem wyjściowym do jej utworzenia były gołębie  uczestniczące  w ulepszaniu i utrwalaniu krótkodziobego wywrotka rżewskiego białym koroniatym wywrotkiem orłowskim. W wyniku tej krzyżówki powstały gołębie wstęgowe z nadmiarem białego rysunku – przodkowie mniszki tulskiej. Należy do gołębi lotnych, latających na średniej wysokości dużymi kręgami. W Polsce znana też pod nazwą „krymka tulska z lentą”. Najbardziej rozpowszechniona jest w Centralnej Rosji.

Wrażenie ogólne:

Mniszka tulska jest trochę mniej niż średniej wielkości gołębiem o wydłużonym korpusie, z charakterystyczną czapeczką- „piuską” na czole i ciemieniu; z białą wstęgą na ogonie, o stosunkowo niskich nogach, stąpającym na końcach palców.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Zaokrąglona, z widocznymi krawędziami, wydłużona, z wysokim i w miarę szerokim czołem. Poniżej karku ma szeroką koronę zakończoną rozetkami.
Oczy: Dość duże, lekko wypukłe, ciemne.
Brew: Dość szeroka, delikatna, cielistego koloru.
Dziób: Mniej niż średniej długości, biały, średnio gruby, tępy, bez szczeliny. Woskówki-delikatne, białe, przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, pięknie osadzona w ramionach i harmonijnie łącząca się z piersią, nieco zwężona przy głowie, podgardle łagodnie wycięte i zaokrąglone.
Pierś: Umiarkowanie szeroka, proporcjonalna do wielkości ptaka, lekko wypukła, lekko uniesiona.
Plecy: Nie  za długie, lekko zaokrąglone i opadające w kierunku ogona.
Skrzydła: Średniej długości, zwarte, dobrze przylegające do tułowia, lotki spoczywają na ogonie.
Ogon: Płaski, lekko rozwarty, składa się z 12 sterówek.
Nogi: Krótkie, skoki nieopierzone, czerwone; pazurki jasne.
Upierzenie: Niezbyt obfite, miękkie, przylegające.

Rodzaje kolorów:

Biało-czerwony.

Kolor i rysunek:

Cały gołąb śnieżnobiałego koloru, tylko na głowie przechodzi czerwony pas od woskówek do korony. Dolna krawędź czerwonej czapeczki przechodzi 2-3 mm ponad oczami i brwiami. Ogon z nadogonnikiem są ciemnoczerwonego koloru z białą wstęgą / pasem / o szerokości 1,5-2,5 cm, u samców szersza niż u samic. Nadogonnik i czapeczka na głowie mają błyszczący połysk. Wszystkie elementy barwnego rysunku muszą być w jednym kolorze.

Duże błędy:

Wysoka postawa, nieprawidłowy rysunek, wydłużony i cienki dziób, białe lub łamane oczy, nie pełna lub zbyt niska korona, skrzydła noszone poniżej ogona, brak pasa na ogonie, mało intensywna barwa.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – głowa – dziób – oko – korona – rysunek – kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7.

Wydanie 2001.