Gołąb Mikołajowski

Gołąb Mikołajowski

Inne nazwy: Nikołajewskij

Pochodzenie:

Rasa ukraińska, której kolebką jest miasto Mikołajów (Nikołajew ) w południowej Ukrainie. Historia rasy jest nieznana, pierwsze zapiski o rasie pochodzą z 1840 roku. W Rosji i na Ukrainie znane są jako „tuczerezy” tzn. przecinające chmury. Dzisiaj istnieje wiele odmian hodowlanych, które różnią się od siebie budową, wielkością, u niektórych występują elementy struktury upierzenia ( np. koronka, łapcie ). Wielkie ośrodki hodowlane tej rasy to oprócz Mikołajowa także: Donieck, Charków, Zaporoże, Odessa, Sumy, Makiejewka, Drużkowka, Melitopol, Oczaków. Gołębie tej rasy latają na wielkiej wysokości nie wykonując kręgów. Wyróżnia się cztery zasadnicze style lotu: skowronka (krzyżowy), motylka, sztorcowy i sierpowy. Wzorzec niniejszy dotyczy klasycznej odmiany mikołajowskich, zwanej obecnie staromikołajowską.

Wrażenie ogólne:

Gołąb trochę większy niż średniej wielkości, o wydłużonym tułowiu, lekko uniesionej i dość szerokiej piersi, niskiej postawie, nieopierzonych nogach i gęstym upierzeniu ciała.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Średniej wielkości, gładka, o niezbyt wysokim czole, owalnie wydłużona, bocznie spłaszczona.
Oczy: Nieduże, u białych i tarczowych ciemne, u pozostałych odmian barwnych bursztynowe lub perłowe.
Brew: Dość wąska, delikatna, barwy cielistej (u czarnych i niebieskich – szarej).
Dziób: Dość długi i cienki, proporcjonalny do wielkości głowy, ostro zakończony, koloru rogowego (u czarnych i niebieskich – ciemniejszy), u gołębi tarczowych z barwnym czółkiem górna szczęka może              być ciemniejsza.  Woskówki – małe, gładkie, przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Krótka, stosunkowo gruba (stożkowata).
Pierś: Szeroka, okrągła, wypukła i lekko uniesiona (40-450).
Plecy: Szerokie, proste, wydłużone, lekko opadające, płynnie przechodzą w ogon.
Skrzydła: Długie, luźno przylegające do tułowia, o szerokich i sprężystych lotkach, końce skrzydeł leżą na ogonie.
Ogon: Złożony z 12- 16 szerokich i sprężystych sterówek.
Nogi: Krótkie, skoki nieopierzone, czerwone ( u czarnych i niebieskich mogą być ciemniejsze), pazurki w kolorze dzioba.
Upierzenie: Obfite, gęste, miękkie, niezbyt dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, kawowy, czerwony, żółty, płowy, niebieski, lodowy, izabelowaty.

Kolor i rysunek:

Możliwie nasycony, na szyi z metalicznym połyskiem. Niebieski, lodowy, izabelowaty, szymel – deresz, jasnokawowy, płowy – wszystkie z pasami na skrzydłach. Grochowe – czerwone, niebieskie, kawowe, płowe – wszystkie z pasami na skrzydłach. Tarczowe we wszystkich kolorach ( kolorowe są tarcze skrzydeł i może być kolorowe czółko, w kolorze tarcz skrzydeł). Barwne bez pasów – czarne, białe, czerwone, kawowe, żółte. Wszystkie odmiany barwne mogą mieć ogon kolorowy (jak pozostała barwa upierzenia) cały biały lub biały z kolorowymi bocznymi sterówkami ( pożądane 1:1, 2:2, 3:3 ). Odmiana „martyny” posiada barwne: skrzydła, grzbiet, ogon, brzuch i głowę; pozostałe części ciała są białe. Gołębie pstre ,,kromaki” powinny mieć kolorowe i białe plamki rozłożone równomiernie.

Duże błędy:

Duża i ordynarna głowa – czerwona lub różowa brew – długa i cienka szyja – wąska pierś – skrzydła noszone poniżej ogona lub krzyżujące się na nim – daszkowaty ogon -wysoka postawa – wyraźnie różowe oczy – nieprawidłowy rysunek.

Uwagi do oceny:

Figura – budowa głowy – oczy – brew – dziób – postawa – kolor – nogi i ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001