Gołąb Mewka Chińska

Gołąb Mewka Chińska

Pochodzenie:

Należy do kręgu ras pochodzenia północno afrykańsko – hiszpańskiego. W połowie XIX wieku sprowadzona do Niemiec (między innymi z Francji) w kilku rodzajach ubarwienia. W Polsce przez szereg lat zaliczana do grupy mewek.

Wrażenie ogólne:

Gołąb o spokojnym ufnym charakterze, krótkim korpusie, szerokiej piersi, głęboko stojący. Specyficzna dla tej rasy jest struktura upierzenia.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Lekko wyciągnięta, szeroka między oczami, czoło dobrze wypełnione.
Oczy: Duże, żywe, ciemne u białych, tarczowych i kolorowo ogoniastych; czerwone do pomarańczowych u innych.
Brew: Gładka, jasna, nie czerwona.
Dziób: Szeroko osadzony, średniej długości; u białych, tarczowych i z kolorowymi ogonami koloru cielistego; u innych w zależności od koloru upierzenia, jasny do czarnego. Woskówki gładkie, mało rozwinięte.
Szyja: Średniej długości, poprzez grzywę lekko odchylona do tyłu. Z przodu i z boków okryta poduszkami.
Pierś: Tak szeroka jak tylko możliwe.
Plecy: W ramionach tak szerokie jak tylko możliwe, lekko opadające.
Skrzydła: Krótkie, o szerokich chorągiewkach.
Ogon: Krótki, zamknięty, składający się z 12 piór.
Nogi: Krótkie, szeroko rozstawione, skoki nieopierzone.
Upierzenie: O szerokich chorągiewkach, miękkie i bogato rozwinięte.

 

Struktura upierzenia:

Kołnierz : tak duży jak tylko możliwe, szczelnie zamknięty, wybiegający do tyłu  w grzywę.
Grzywa : utworzona przez poziomo do tyłu stojące pióra na karku.
Górna poduszka : składa się z długich i miękkich, sterczących na zewnątrz i na bok                      piór piersiowych, bez luk, które składają się na wyjątkową szerokość piersi. Patrząc z boku jest wysklepiona, sięgająca do kołnierza. Dobrze  zakrywa obydwa przeguby skrzydeł.

 

Przedziałek: poziomy przedziałek ciągnący się od jednego przegubu skrzydła do drugiego i umiejscowiony tak głęboko, jak tylko możliwe – odchylając górną poduszkę od dolnej poduszki.
Dolna poduszka : rosnące do dołu i na boki pióra pomiędzy przedziałkiem, a spodenkami tworzą dolną poduszkę. Za pomocą swej długości i szerokości przykrywają one w całości przegub skrzydła.
Spodenki : przed udami mocno rozwinięty kulisty czub piór, który powinien sięgać do stawu skokowego.

 

Rodzaje kolorów:

Jednokolorowe: białe, czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami. Niebiesko – płowe z ciemnymi pasami, niebiesko – siwe, niebieskie – grochy, niebiesko – płowe – groch, czerwono – płowe, żółto – płowe, czerwono – płowe – grochy, żółto – płowe- grochy. Wielokolorowe. Tygrysowate: czarne, czerwone, żółte. Tarczowe i o kolorowych ogonach: czarne, niebieskie, niebiesko – płowe, czerwone, żółte. Żółte z białymi tarczami.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory czyste i możliwie nasycone. Przebieg pasów odgrywa pośrednią rolę. Rysunek tarcz i z kolorowymi ogonami, jak u porównywalnych ras.

Duże błędy:

Długi, wąski korpus; wysoka postawa; rybi grzbiet; zbyt wielki lub jednostronny bukiecik; brak grzywy; jednostronna pionowo podzielona płytka lub rzadka oraz rozetowa poduszka; krzywy przedziałek; zbyt wiele rosnących do dołu piór w górnej  poduszce; zbyt mało piór w dolnej poduszce, otwarty lub przerośnięty kołnierz, jednostronne lub zbyt skąpe spodenki; nastroszone pióra w ogonie; czerwona lub gruba brew.

Uwagi do oceny:

Jedynie w stanie spoczynku gołębia można w pełni poznać jego strukturę. Przy ocenie główny nacisk położyć na upierzenie, kształt struktury i typ. Głowa, kolor i rysunek należy brać dopiero pod uwagę przy końcu oceny.

 

Grupa VII Strukturalne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001