Gołąb Kurak Srokaty

Gołąb Kurak Srokaty

 

Pochodzenie:

Północna Austria, prawdopodobnie wyhodowana z krzyżówek florentyńskiego, norymberskiej bagdety i gołębi tureckich.

Wrażenie ogólne:

Mocne w typie kuraków z wyjątkowym, specyficznym rysunkiem.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Długa, w miarę wysklepiona. Głowa i dziób winny tworzyć pięknie zarysowaną, długą, łukowatą linię, nie wykazując żadnych przerw i zapadnięć, także przy woskówce.
Oczy: Głęboko umieszczone, względnie duże, tęczówka koloru pomarańczowego do czerwieni raka.
Brew: Mocno rozwinięta, składająca się z licznych okrągłych, karminowo -czerwonych pierścieni, ściśle przylegająca do głowy.
Dziób: Względnie długi i mocny, o nieco zagiętej końcówce, koloru cielistego. Woskówki mocno rozwinięte, bardziej szerokie i długie niż wysokie, u starszych gołębi – nieco pomarszczone.
Szyja: Możliwie długa i smukła, uniesiona do góry, gardło dobrze zaokrąglone.
Pierś: Szeroka i pełna, nie rozdwojona, brzuch dość pełny z gładko przylegającym upierzeniem.
Plecy: Szerokie, możliwie krótkie, wygięte do tyłu. W ramionach szerokie i mocne.
Skrzydła: Mocne, dobrze rozwinięte, wysoko noszone ale nie mocno przylegające, tak że łokcie są nieco wysunięte i odstające.
Ogon: Możliwie krótki, dobrze zwarty i dość wysoko uniesiony.
Nogi: Możliwie długie, mocne. Skoki nieopierzone, palce długie i dobrze rozstawione, Pazurki niezbyt długie i mało zagięte.
Upierzenie: Względnie twarde, dobrze przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Czarny, czerwony, żółty, niebieski z czarnymi pasami, jasnoniebieski z białymi pasami, niebieski groch, brązowy, brązowo – płowy, brązowo – płowy groch.

Kolor i rysunek:

Kolory intensywny – nasycony. Boki głowy, śliniak do kości piersiowej, tarcze skrzydeł i ogon są kolorowe, pozostałe upierzenie jest białe.

Od nasady dzioba przebiega przez głowę 3 – 5 mm szeroki, biały przedziałek, aż do bieli z tyłu, na szyi. Pomiędzy śliniakiem, a łokciem pozostaje białe pasmo o szerokości około 10 mm. Pożądane jest 6 –11  białych skrajnych lotek.

Duże błędy:

Zbyt mała lub słaba figura budowy, spłaszczona głowa, cienki dziób, długie lub opadające plecy, nisko noszony ogon, gołe miejsca na białym przedziałku lub przy oczach, matowe kolory, trzcinowaty ( napstrykany, rozjaśniony ) ogon, rażące błędy w rysunku.

Uwagi do oceny:

Wielkość i kształt figury – postawa i ułożenie figury – rysunek – kolor – kształt głowy – ogólny wygląd.

 

Grupa III Kuraki

Obrączka numer 9

Wydanie 2001