Gołąb Kurak modeński – Historia

Gołąb Kurak modeński – Historia

Gołębie należące do grupy kuraków odznaczają się charakterystyczną budową ciała, przypominającą pokrojem kurę. Do tej grupy należą: kurak florencki ( Florentiner), kurak maltański ( Malteser), kurak austriacki ( Huhnschecke), King, kurak modeński ( Triganino Modeneser) i Modena angielska ( Modena).

Kuraki modeńskie to bardzo stara rasa gołębi hodowana we Włoszech już w XIII i XIV wieku. Przodkowie kuraków najprawdopodobniej pochodzą z Indii. Początkowo była to rasa wybitnie lotna, różniąca się pokrojem od współczesnego kuraka modeńskiego. Nazwa rasy wywodzi się od miasta Modena ( Włochy), gdzie była najliczniej hodowana. W miarę wzrostu popularności i liczności rasy, kształtowały się też pewne lokalne tradycje związane z hodowlą tych gołębi. Takim powszechnym zwyczajem stało się trenowanie i gonienie gołębi przez” triganierów” tj. trenerów lotowych ( oblatywaczy). Triganierzy zmuszali gołębie do lotu ze specjalnych wieżyczek umieszczonych na dachach budynków, a ich lotem sterowali za pomocą specjalnej chorągiewki trzymanej w ręku. Pierwsze wzmianki o tym sporcie pochodzą z 1328 roku. Rasę tę opisuje E.A. Terlecki w swoim dziele” Chów Gołębi” ( Lwów – 1907r.) pod nazwą gołąb modeński, podaje też oryginalną nazwę włoską” Rraza trigania Paolo Bonizzi”. Oto jak prawie sto lat temu autor opisywał loty tych gołębi. „ We Włoszech bywają nawet specjalne tresowanie, a tresura polega na tym, że stadami całymi lecą w kierunku powiewającej chorągiewki, którą jeden z takich tragineri trzyma, a lot swój zmieniając ze zmianą kierunku chorągiewki. Zwykle czynią to, aby cudze gołębie schwytać. Na dany więc znak zrywa się stado z dachu, a z nim także i obce gołębie, wszystko razem wzbija się wysoko i długo jak chorągiewka powiewa latając to w tę lub ową stronę. W końcu również na dany znak ( zazwyczaj świst) wracają gołębie do gołębnika, zabierając ze sobą obce. Tutaj jest umieszczonych kilka opadających klap, które za pociągnięciem sznurka zamykają otwory wlotu gołębnika. Ten sport bywa z wielkim zamiłowaniem uprawiany, sąsiedzi wykupują sobie nawzajem schwytane sztuki po Lirze ( około 50ct ) jeżeli są srogo usposobieni, natenczas zabujają złapane osobniki zazwyczaj obecności przeciwników ( pisownia oryginalna). Wspomniałem, że przodkowie kuraków pochodzą z Indii, skąd drogą morską trafiły do Włoch. Centrum hodowlane znajdowało się w Modenie. Tam też nastąpił największy rozkwit tej rasy. Już w 1873 roku prof. Paolo Bonizzi opisał 152 odmiany barwne kuraków modeńskich. W końcu XIX wieku gołębie te trafiły do Francji, Niemiec i Anglii. Niemiec 1876 roku G. Prutz importował do Niemiec dwie pary kuraków natomiast 1878 roku dr. Baldamus sprowadził 50 par tych gołębi z hodowli prof. Paolo Bonizziego z Madeny. W 1879r. gołębie te sprowadzono do Anglii, gdzie również zyskały dość dużą popularność. Przez wiele lat hodowla kuraka modeńskiego prowadzona była niezależnie w trzech krajach: Włoszech, Niemczech, Anglii, a od 1884 roku, w Stanach zjednoczonych. Każdy z tych krajów wypracował odrębny typ dość znacznie różniący się od formy wyjściowej. Doprowadziło to z czasem do powstania odrębnych ras i uchwalenia własnych wzorców. W chwili obecnej typ włoski nosi nazwę kuraka modeńskiego typ niemiecki to Modena niemiecka, a angielski to Modena angielska. Wspomnieć należy, że wzorzec Modeny obowiązujący w USA różni się nieco od wzorca angielskiego. Nie znalazłem wzorca kuraka modeńskiego, zarejestrowanego zarejstrowanego EE jako” Troganino modeneres”. „ ta oryginalna rasa opisana jest szczególnie w niemieckim periodyku” geflugel- Borse” nr14/1996r. Pt. „ Von Triganini, Modenesern und Modena” . W tym miejscu sprawa kuraka modeńskiego nieco się komplikuje. W Europie najliczniej hodowany jest kurak modeński typu niemieckiego, którego oryginalna nazwa brzmi:” Deutsche Modeneser” ( Modena niemiecka), pod taką też nazwą Niemcy zarejestrowali wzorzec tej rasy. Wzorzec czeski opisuje tą rasę pod nazwą: „ modenka, modensky holub, Modena, nemecky Modena, Deutsche Modeneser, Modeneser. Natomiast wzorzec polski pod nazwą „ kurak modeński” opisuje typ niemiecki czyli „ Modenę niemiecką ( gdyż właśnie ta odmiana hodowlana jest w Polsce”.

Opis Rasy

Wrażenie ogólne- najmniejszy ze wszystkich kuraków, zaokrąglony kształt tułowia, waga ok.400g. Ogon noszony wysoko, korpus poziomy, szyja noszona pionowo. Głowa- okrągła, ładnie wysklepiona. Oczy- pomarańczowo- czerwone, u białych ciemne. Brew- wąska, ciemna przy ciemnych, jasna u jasnych. Dziób- normalnej długości, umiarkowanie mocny, barwa zależna od barwy upierzenia. Szyja- noszona pionowo, dobrze osadzona. Pierś- pełna, wyrazista, zaokrąglona. Plecy- krótkie, poziome, szerokie. Skrzydła- krótkie, dobrze przylegające, noszone na ogonie. Ogon- umiarkowanie uniesiony, krótki. Nogi- długie, nieopierzone. Upierzenie- gęste, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów

Upierzenie możemy podzielić na trzy podstawowe kolory: Gazzi- rysunek jak u strassera, Schietti- jednobarwne, Magnani- pstrokate.

Rysunek

Gazzi- podstawowy biały. Barwne są głowa, podgardle, skrzydła, ogon.

Schietti- jednobarwne, względnie z zaznaczonymi tarczami skrzydeł.

Magnani- pstrokate, wielobarwne, barwa w miarę równomiernie rozłożona.

 

Autor: Zbigniew Gilarski

Artykuł został udostępniony przez redakcje miesięcznika Fauna & Flora