Gołąb Krótkodzioby Polski

Gołąb Krótkodzioby Polski

Inne nazwy:

niemiecka – Polnischer Szek-Tümmler, francuski – Culbutant Polonais Szek, angielska – Polish Szek-Tumbler,

Pochodzenie:

Rasa ta wyhodowana została w drugiej połowie XIX wieku przez hodowców z południowo – wschodniej Polski. Duży wkład uszlachetnieniu tej rasy wnieśli hodowcy z rejonu Lwowa w pierwszej połowie XX wieku. Obecnie jest hodowana na terenie całego kraju. Gołębie popularnie zwane w zależności od ubarwienia szekami i staluchami.

Wrażenie ogólne:

Budowa drobna, delikatna, zwarta. Sylwetka mała o pięknej kostkowej głowie, wysokim czole, krótkim i mocnym dziobie, dużym, jasnym oku i szerokiej brwi. Postawie dumnej, spojrzeniu żywym. Figura pełna zalotności, w afekcie winien stąpać na koniuszkach palców.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Słabo umięśniona o kostkowym ukształtowaniu, szerokim, wysokim, stromo opadającym czole, ostrym tyle, uwypuklonych gałkach ocznych oraz widocznym wklęśnięciu ciemienia. Układ kostny czaszki charakteryzują trzy wyraźne uwypuklenia (guzy), które powinny być rozstawione możliwie szeroko, usytuowane w równej od siebie odległości i na jednakowej wysokości. Wszystkie odmiany barwne są gładkogłowe.
Oczy: Duże, wypukłe, tęczówka barwy porcelanowo – białej.
Brew: Szeroka, trzyrzędowa, delikatna, drobnoziarnista, dobrze przylegająca, równymi pierścieniami okalająca oko, w zależności od koloru upierzenia  – barwy od cielistej do ciemnoszarej – im ciemniejsza tym lepsza.
Dziób: U podstawy szeroki, wstawiony poziomo ( linia szpary dziobowej jest prostopadła do czoła), krótki, klinowy, tępo zakończony. Szczęki równomiernie rozwinięte, dobrze zwarte. Barwa dzioba jest uzależniona od koloru upierzenia:

–         Jednobarwny czarny i szek ciemny koloru czarnego – dziób jest czarny.

–         Motyl ciemny, motylkowy, szymel i staluch – dziób jest koloru od ciemnorogowego do szaro – czarnego.

Jednobarwne ( czerwony, żółty, kawowy i biały), szek ciemny  ( czerwony, żółty , kawowy), motyl ciemny (żółty, czerwony i kawowy) dziób jest jasnocielisty.

Woskówki drobne, delikatne, dobrze przylegające, biało przypudrowane

Szyja: Średniej długości, szeroka u podstawy, zwężająca się harmonijnie ku górze, o ładnie zaokrąglonym podgardlu, noszona prosto.
Pierś: Umiarkowanie szeroka, zaokrąglona, trochę wysunięta i lekko uniesiona.
Plecy: Krótkie, w ramionach umiarkowanie szerokie, o lekko opadającej linii.
Skrzydła: Przylegające do tułowia, łokcie lekko wysunięte, końce lotek nie sięgają końca ogona, lotki spoczywają na ogonie.
Ogon: Zwarty, krótki o 12 sterówkach, opadający nieco ukośnie i równo z linią pleców, nie dotyka podłoża.
Nogi: Drobnej budowy, średnio niskie, uda częściowo schowane w piórach podbrzusza, barwa pazurków zgodna z barwą dzioba, skoki nieopierzone, czerwone. Gołąb w postawie paradnej stąpa na paluszkach.
Upierzenie: Dość rzadkie, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, czerwony, kawowy, niebieski z pasami, żółty, szymel ( mozaikowy biało-szaro-siwy).

Kolor i rysunek:

  1. Szek motylkowy: podstawową barwą upierzenia jest biała. Na głowie i częściowo na piersi występują drobne barwne piórka o szaro – metalicznym połysku, obrzeża lotek są szaro – czarne, w poprzek ogona przebiega szaro – czarna wstęga.
  2. Motyl ciemny: wszystkie lotki I-go, II-go rzędu i ich pokrywy tzw. „III rząd” oraz ogon powinny być barwy czarnej, czerwonej, żółtej lub kawowej. Tarcze skrzydeł, pierś, podbrzusze, plecy, szyja, głowa są pstre, z przewagą barwy białej na podbrzuszu i przedniej części tarcz skrzydeł. Kolory powinny być czyste, intensywne i oznaczać się dobrym połyskiem.
  3. Szek ciemny: kolor czarny, czerwony, żółty i kawowy. Upierzenie głowy i szyi pstre poprzez nakrapianie drobnymi, białymi piórkami. Podstawowy kolor powinien być jednolity i intensywny.
  4. Szymel: barwa pstra szaro – siwo – biała występuje na całym upierzeniu łącznie z pokrywami skrzydeł, na których występują dwa niezbyt wyraźne pasy. W poprzek ogona przebiega ciemna wstęga. Szyja, pierś, ogon i lotki są ciemniejsze od pozostałego upierzenia. Na szyi i piersi jest metaliczny połysk.
  5. Jednobarwny: czarny, czerwony, żółty, kawowy i biały z białym dziobem. Barwa powinna być jednolita i intensywna. Pióra na szyi i piersi mają metaliczny połysk.
  6. Staluch: barwa niebieska, możliwie jasna, czysta ( świetlisto – niebieska). Głowa, szyja, częściowo pierś powinna być nieznacznie ciemniejsza o metalicznie zielonkawym połysku. Podwójne pasy na skrzydłach intensywne, czarne, wąskie, równe, przebiegające w poprzek pokrywy skrzydła, na ogonie wyraźna czarna wstęga.

Duże błędy:

Wąskie, niskie, ukośnie opadające czoło, wypełnione i uwypuklone ciemię, słabo rozwinięty guz potyliczny. Oko „cięte”, duża źrenica, tęczówka innej barwy niż biało – porcelanowej. Wąska, niezgodna z barwą gołębia brew. Dziób krzywy, rozwarty, cienki, długi, spiczasty. Długa, cienka lub gruba szyja. Zapadnięta pierś, obwisłe skrzydła, białe lotki i sterówki ( z wyjątkiem jednobarwnych białych z białym dziobem), brak intensywnej barwy i połysku. Długa budowa figury, wysokie nogi, opierzone skoki i palce. Ogon krzywy, rozwarty. Pazurki niezgodne z kolorem dzioba. Rysunek i kolor niezgodny z wzorcem.

Uwagi do oceny:

Kształt głowy – dziób, jego kształt i wstawienie – oko (kolor i wypukłość) – brew i jej kolor – budowa figury – szyja – postawa – rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 6,5

Wydanie 2001