Gołąb Koroniarz Sercaty

Gołąb Koroniarz Sercaty

Inne nazwy:

niemiecka – Polnischer Kronentümmler, francuski – Culbutant Polonais à coquille, angielska – Polish Crest Tumbler,

Pochodzenie:

Polska – odmiana tych gołębi wyraźnie została wyodrębniona na początku XIX wieku na terenach Galicji i Małopolski. W miarę upływu lat najwięcej pracy hodowlanej w ustabilizowaniu i w jej uszlachetnianiu wnieśli swój wkład hodowcy Krakowscy oraz nadali tej rasie właściwą nazwę Koroniarz Sercaty. Obecnie rasę tę hoduje się również i w pozostałych regionach Polski.

Wrażenie ogólne:

Gołąb mały, tułów krótki, zwarty, pierś dość szeroka, uniesiona do góry, postawa pełna wdzięku, stąpa na koniuszkach palców, o pięknym rysunku umaszczenia, występuje w kilku kolorach, upierzenie obfite, zwarte i dobrze przylegające do tułowia.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: W kształcie orzecha laskowego, czoło szerokie, umiarkowanie wysokie, dość stromo opadające. Część czołowa, potyliczna i boki głowy zaokrąglone. W partii czołowej nieco szersza, z profilu nie wykazuje jednak tzw. wybicia czoła, partia szczytowa nie może być jednak spłaszczona. Głowa powinna być ozdobiona obfitą koroną od ucha do ucha, zakończona rozetami.
Oczy: Gałki oczne duże, wyraźnie na zewnątrz głowy wystające, błyszczące, żywe spojrzenie, tęczówka koloru brunatnego.
Brew: Podwójna, drobno ziarnista i gładka, koloru matowo-czerwonego.
Dziób: Mniej niż średniej długości, dość gruby, tępo zakończony, szeroki u swej podstawy, dobrze zwarty, ustawiony pod odpowiednim kątem, tak aby nie wypaczał linii profilu czoła, kolor cielisty, woskówki drobne, dobrze przylegające, biało “przypudrowane”.
Szyja: Krótka, pełna, łączy się z piersią i barkami bez widocznej granicy, kark krótki, szeroki, zaokrąglony. Podgardle wycięte i zaokrąglone.
Pierś: Pełna, dobrze rozwinięta, umiarkowanie szeroka, wysunięta nieco do przodu, lekko uniesiona do góry.
Plecy: Krótkie, umiarkowanie szerokie, opadające ukośnie w dół ku ogonowi.
Skrzydła: Krótkie, dobrze przylegające do tułowia, swobodnie spoczywające lotkami na ogonie, końce skrzydeł nie sięgają końca ogona.
Ogon: Krótki, dobrze zwarty, utrzymany w jednej linii z linią grzbietową.
Nogi: Średnio niskie, drobnej budowy, skoki nieopierzone, czerwonej barwy, pazurki jasne, uda schowane w piórkach podbrzusza, słabo widoczne.
Upierzenie: Przylegające, obfite.

Rodzaje kolorów:

Biało – czarny, czerwony, brunatny, żółty i niebieski.

Kolor i rysunek:

Kolor biały występuje na głowie, skrzydłach, podbrzuszu i udach. Szyja, pierś, brzuch, plecy, grzbiet i ogon jest barwny w czarnej, czerwonej, brunatnej, żółtej i niebieskiej. Linia rozgraniczająca kolor biały i barwny powinna być wyraźnie zaznaczona. Biały kolor na głowie sięga do wewnętrznej podstawy koronki, zachodzi około 5 mm poniżej oka i dzioba. Kolor barwny na piersiach, brzuchu sięga niemal do ud. Kolorowe serce na plecach jak najmniejsze, nie może zachodzić na pokrywy skrzydeł. Wszystkie kolory powinny być intensywne, jednolite z połyskiem.

Duże błędy:

Wąskie czoło, długa głowa. Brak koronki lub za nisko usytuowana. Za długi, cienki, źle osadzony dziób. Tęczówka koloru perłowego, oko cięte, pojedyncza – cielista lub szara brew. Cienka i długa szyja. Wąska i schowana w skrzydłach pierś. Wąski, wydłużony grzbiet. Długie, wąskie skrzydła, długi ogon, wysokie nogi, opierzony skok i palce. Zbyt duży biały rysunek pod dziobem, silne zaciągi koloru na skrzydłach, oraz duże zniekształcenia w liniach rozgraniczających kolor biały od barwy. Zbyt masywna budowa, wąska i wydłużona budowa ciała, zbyt wysokie nogi.

Uwagi do oceny:

Głowa – oko, brew i ich kolor – dziób – figura – rysunek – kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001