Gołąb Koroniarz Końcaty

Gołąb Koroniarz Końcaty

Inne nazwy:

niemiecka – Polnischer Kronentümmler, francuski – Culbutant Polonais à coquille, angielska – Polish Crest Tumbler,

Pochodzenie:

Polskie – główną zasługę w uszlachetnianiu i utrwalaniu rasy koroniarza końcatego należy przypisać hodowcom Krakowa i okolic. Również obecnie koroniarz końcaty jest hodowany oraz ma swoich zwolenników głównie w Krakowie, ale spotykany i hodowany jest również w innych rejonach w kraju.

Wrażenie ogólne:

Budowa drobna, dobrze zwarta, tułów krótki i smukły. W całości figura zgrabna, w dużej mierze wpływa na to uniesiona i wysunięta do przodu pierś, lekko do tyłu przegięta szyja, dumna postawa, oraz żywe i śmiałe spojrzenie.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Umiarkowanie szeroka i krótka, po bokach zaokrąglona. Linia profilu głowy składa się z trzech różnych odcinków krzywizny (czoło, góra i tył głowy), połączonych ze sobą w harmonijną całość. W partii szczytowej czoła, głowa jest najszersza i lekko wypukła. Czoło szerokie i wysokie, z przodu patrząc o kształcie trapezu, z boku patrząc o linii krzywej, dość stromo opadającej. Przy połączeniu z woskówkami nosowymi i dziobem czoło powinno być dobrze wypełnione piórkami. Głowa powinna być obowiązkowo przyozdobiona koroną. Korona musi być obfita i zachodzić po bokach głowy, aż do otworów usznych. Z boków zakończona rozetami, a z tyłu przechodzi w gęstą grzywę.
Oczy: Gałki oczne duże, na zewnątrz wystające i błyszczące. Patrząc na głowę z góry gałki oczne są dobrze widoczne. Tęczówka koloru ciemnobrązowego. Żywe spojrzenie.
Brew: Możliwie podwójna, drobno ziarnista, gładka. Koloru matowo-czerwonego.
Dziób: Mniej niż średniej długości. Im grubszy i szerszy u swej podstawy oraz im bardziej tępy na końcu, tym lepszy. Powinien być wstawiony w głowę nieco ukośnie, nie jest jednak ściśle podporządkowany linii krzywizny czoła (lekko uchylony). Szczęki równomiernie rozwinięte i dobrze zwarte. Obie szczęki koloru cielistego. Woskówki nosowe drobne i dobrze przylegające.
Szyja: Krótka, pełna, okrągła, lekko do tyłu odchylona i przegięta łączy się z piersią i barkami bez widocznej granicy. Podgardle “wycięte” i ładnie zaokrąglone. Kark krótki i szeroki.
Pierś: Dobrze rozwinięta, zaokrąglona, wysunięta do przodu, nie zakryta ramionami skrzydeł.
Plecy: Umiarkowanie szerokie i krótkie, lekko skośnie opadające ku ogonowi.
Skrzydła: Dobrze do tułowia przylegające i swobodnie lotkami spoczywające na ogonie, nie sięgają końca ogona.
Ogon: Dobrze zwarty i umiarkowanie krótki.
Nogi: Umiarkowanie krótkie, drobnej budowy. Uda schowane w piórkach podbrzusza, widoczne tylko w partii przy kolanowej. Skoki nie opierzone koloru karminowo-czerwonego. Pazurki jasne.
Upierzenie: Przylegające, obfite.

Rodzaje kolorów:

Występują w kolorach: biało – czarnym, czerwonym, żółtym.

Kolor i rysunek:

Zasadnicze umaszczenie jest barwne, górna część głowy i lotki pierwszego rzędu są białe. Barwa powinna być intensywna. Kolor biały na głowie sięga kątów ust., po czym linia przebiega po przez środek oka i sięga do brzegów wewnętrznej strony koronki. Białe lotki pierwszego rzędu od 4 – 8 szt. powinny występować możliwie w równej ilości w obu skrzydłach i nie powinny być przeplatane barwnymi lotkami. Występują w kolorach: czarnym, czerwonym, żółtym.

Duże błędy:

Głowa wydłużona i o wąskim czole, głowa typu sercatego lub mewki. Koronka za nisko, niedostatecznie wykształcona, czub zamiast koronki. Brak grzywy. Dziób cienki, więcej niż średniej długości, ciemny. Perłowa tęczówka. Brew pojedyncza, szara. Szyja cienka i do przodu wysunięta. Pierś wąska. Wysokie nogi, opierzone skoki. Mniej niż 3 i więcej niż 9 białych lotek. Nierówny rysunek biały na głowie za mały albo za duży. Białe plecy, kuper, podbrzusze, uda. Wąski długi tułów na wysokich nogach, żabot na szyi, mało obfite upierzenie.

Uwagi do oceny:

Głowa z koronką – dziób – oko – brew – szyja – pierś – nogi – rysunek – kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001