Gołąb Komarneński

Gołąb Komarneński

Inne nazwy:

niemiecka – Komorner Tümmler, francuski – Culbutant de Komorn, angielska – Komorn Tumbler,

Pochodzenie:

Średniodzioba rasa gołębi lotnych z okolic Dunaju, pomiędzy Presburgiem i Budapesztem, nazwany jak miasto Komarno nad Dunajem. W swojej ojczyźnie wzmiankowano o tej rasie, autentycznie poparte dokumentami w pierwszej połowie XIX wieku i pierwotnie została sprowadzona przez przewoźników dunajskich do Niemiec. Używano także dawniej w Polsce nazwy kormoriański.

Wrażenie ogólne:

Nisko stojący, gołąb ruchliwy, z krótką zaokrągloną figurą, zdolny do latania. Bogato upierzony, bardzo szeroka muszlowata korona z prosto stojących piór w koło głowy.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Z boku widoczna. dobrze zaokrąglona, z szerokim i wysokim czołem. Korona bujna, bogata w pióra, prosto stojąca (odstająca) równomiernie łukowato przez całą szerokość tyłu głowy, przebiegająca zakończona wirowo rozetami. Rozety wychodzą delikatnie od szyi przez koronę, ciągną się na kark w formie grzywy.
Oczy: Stosunkowo duże, u sroczych i białych ciemne (perłowe u białych nie jest błędem), przy pozostałych oczy perłowe.
Brew: Dobrze rozwinięta, możliwie czerwona, u niebieskich i srebrnych dopuszczalna jest koloru cielistego.
Dziób: Średnio długi, szeroko osadzony, skierowany ku dołowi z kierunkiem sklepienia głowy nie tworzy z nim jednej linii, koloru jasnego. U czarnych i niebieskich w jednym kolorze, białolote i tygrysowate ciemne może być ciemna muszka, jasny dziób jest lepszy, woskówki małe i delikatne.
Szyja: Krótka, zaokrąglona, całkowicie przechodząca w tułów.
Pierś: Szeroka, krótka, lekko opadająca.
Plecy: Krótkie, szerokie, ukośnie opadające.
Skrzydła: Nie za długie, przylegające z szerokimi piórami, spoczywające na ogonie i nie krzyżujące się.
Ogon: Średnio długi i dobrze zwarty.
Nogi: Dosyć krótkie, szeroko rozstawione, nieopierzone, pazurki jasne.
Upierzenie: Dobrze rozwinięte, nie za długie, ale szerokopióre.

Rodzaje kolorów:

Srocze, jednokolorowe i białolote: czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami i srebrne; srocze są też niebieskie grochy; są także jednokolorowe białe; tygrysowate i pstrokate są: czarne, czerwone, żółte i wielobarwne.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory równomierne, czyste i intensywne. Z rysunkiem sroczym, biała głowa i plecy, tu podstawowa barwa biała. Szyja, korona, ramiona, pierś, przedni brzuch, ogon wraz z pod ogonem (klinem) są barwne. Barwny rysunek ramion sięga w formie serca na skrzydła, Wszystkie rozgraniczenia koloru powinny być gładkie i równe. Barwne upierzenie musi sięgać od dolnej brwi oka. Pod dziobem jest biała plama na gardle (bródka), która sięga od jednego oka do drugiego. Białolote mają od 5 do 9 lotek, niebieskie, jednokolorowe i białolote są z czarnymi pasami. Tygrysowate mają na podstawowym kolorze białym, równomiernie rozdzielone znakowanie, także w ogonie i skrzydłach barwne i białe pióra.

Duże błędy:

Długo wyciągnięta, wysoka, zamiast krótkiej, krępa figura, szpiczasta, wąska, z płaskim czołem głowa, cienki, długi dziób, ustawiony pod kątem prostym do czoła, obwieszone skrzydła, niepełna skąpa w pióra, ukośna, wąska, nie stojąca prosto, przylegająca korona, brak rozet, duże braki kolorów i w rysunku u wszystkich rodzajów barwnych. W rysunku sroczym białe upierzenie przy dolnej krawędzi brwi oka, za duża bródka, barwne plecy, białe w klinie u białolotych, więcej niż 9 i mniej niż 5 białych lotek, mocno białe spodnie, duża plama przy steku.

Uwagi do oceny:

Głowa – dziób i korona – budowa korpusu i postawa – kolor – rysunek – oko i brew – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001