Gołąb Kasselski

Gołąb Kasselski

Inne nazwy:

niemiecka – Kasseler Tümmler, francuski – Culbutant de Kassel, angielska – Kassel Tumbler,

Pochodzenie:

Znany i hodowany pod koniec XIX wieku w Kassel i okolicznych miejscowościach, po roku 1920 zaczęto krzyżować z długodziobymi lotnymi i francuskimi bagdetami,  na podstawie tych krzyżówek uzyskano jego obecny wygląd.

Wrażenie ogólne:

Elegancki, wysoko stojący, długi, długodzioby gołąb z poziomo noszonym korpusem.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Długa, dobrze wypełniona, od dzioba przez czoło i wierzchołek głowy, delikatną łagodną linią łuku schodzi w tył głowy. Najwyższy punkt łuku znajduje się nad okiem, patrząc z góry, głowa pomiędzy oczyma a nosówką musi być zawsze pełna. Gładka albo z okrągłą koroną, troszkę wystającą ponad głowę z boku z rozetami.
Oczy: Czyste perłowe z małą źrenicą.
Brew: Wąska, o delikatnej tkance, ognisto czerwona.
Dziób: Długi, szeroko osadzony, w jednej linii z głową, delikatnie różowe woskówki, nie mogą wystawać ponad linie łukową głowy. Koloru cielistego, przy ciemnych kolorach dopuszczalna muszka na końcu dzioba.
Szyja: Cienka, długa, z dobrze wyciętym podgardlem, noszona pionowo, przechodząca z lekkim poszerzeniem w barki i pierś.
Pierś: nie za pełna, jednak dobrze wysklepiona.
Plecy: Opadające w pięknym łuku w poziomo noszony ogon.
Skrzydła: Przylegające, na ogonie spoczywające, lotki dobrze zamknięte.
Ogon: Zamknięty, noszony w poziomie.
Nogi: Długie, delikatne, uda w pełni widoczne, skoki i palce nieopierzone, pazurki koloru cielistego.
Upierzenie: Gładkie i sprężyste.

Rodzaje kolorów:

Jednokolorowe: białe, izabelowe;  białolote: czarne, brązowe, niebieskie z czarnymi pasami albo bez pasów, czerwone, żółte, niebiesko-płowe;  izabelowe: z czerwonymi i żółtymi pasami.

Kolor i rysunek:

Czarne, czerwone, żółte i brązowe mocno soczyste i błyszczące, niebieskie i płowe czyste kolory. Izabelowe mają żółto intensywny kolor szyi, piersi i pasy oraz lustra w ogonie, przy jednokolorowych także lotki, pozostałe upierzenie w barwie kości słoniowej. Wszystkie pasy wąskie równo biegnące. Przy białolotach mają 6 – 10 białych lotek.

Duże błędy:

Niezgrabna figura; opadająca postawa; za głęboko ustawiony; za krótka, gruba szyja; pełne podgardle (żyła), wygięty tył szyi; płaska prosta albo kanciasta głowa; za krótka twarz; za krótki albo ciemny dziób; blada albo gruba brew; nieczysta tęczówka; zapady, wklęśnięcia czoła; matowe kolory, sitowy ogon, przeplatane lotki, białe opierzenie odbytu, białe plecy albo ramiona, mniej niż 6 i więcej niż 10 białych lotek.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa – ustawienie – głowa i dziób – oczy i brew – kolor i rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001