Gołąb Grzywacz Polski

Gołąb Grzywacz Polski

Inne nazwy:

niemiecka – Polnischer Griwun Tümmler, francuski – Culbutant griwuni Polonais, angielska – Polish Griwuni Tumbler,

Pochodzenie:

W tworzeniu tej rasy uczestniczyli hodowcy z Kresów Wschodnich Polski, z Wilna, Grodna, Suwałk i pobliskich miejscowości pod koniec XIX wieku. Po II wojnie światowej w dalszym doskonaleniu tej rasy, zabrali się hodowcy z kilku regionów Polski, jak z Gdańska, Wrocławia, Poznania, Ostrowca Świętokrzyskiego i Olsztyna i obecnie w tych regionach jest hodowany.

Wrażenie ogólne:

Jest to gołąb więcej niż średniej wielkości, w kolorze białym z charakterystycznym barwnym rysunkiem o kształcie trapezu z tyłu na szyi i około 3 centymetrowym pasie piór w poprzek nad ogonem. O niskiej postawie, skrzydła są noszone poniżej płaskiego i dość szerokiego ogona. Upierzenie obfite, dobrze przylegające. Usposobienie bardzo łagodne.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mała, zaokrąglona, czoło wysokie, gładka. Tylna część profilu głowy łagodnie przechodzi w linię szyi.
Oczy: Piwne, osadzone w środkowej partii głowy.
Brew: Wąska, drobnoziarnista, jasno-cielista.
Dziób: Średnio długi, umiarkowanie cienki, haczykowato zakończony, jasno cielisty. Woskówki małe, dobrze przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, o kształcie stożkowym, łagodnie poszerzająca się ku dołowi i harmonijnie łącząca się z piersią i grzbietem, pod dziobem wyraźnie wycięta.
Pierś: Wypięta, szeroka, zaokrąglona.
Plecy: Wydłużone lecz krótsze od ogona, o lekko opadającej linii profilu.
Skrzydła: Długie, przylegające do tułowia, o łokciach wyraźnie zaznaczonych, noszone poniżej ogona, ale nie dotykające podłoża.
Ogon: Długi, równy tułowiowi, płaski, szeroki, składający się z 14-18 szerokich sterówek, nieznacznie uniesiony w stosunku do linii grzbietu.
Nogi: Niskie, skoki nieopierzone, barwy czerwonej.
Upierzenie Obfite, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Biało – czarne, czerwone, miedzianoczerwone, żółte i niebieskie.

Kolor i rysunek:

Podstawowa barwa upierzenia biała, z wyjątkiem barwnej plamy (w kształcie trapezu) na tylnej części szyi (tzw. grzywy) oraz  barwnej nasady ogona, tzw. fartuszek (pióra pokrywowe ogona) o szerokości minimum 2-3 cm. Grzywacze występują w kolorach: czarne, czerwone, miedzianoczerwone, żółte i niebieskie. Kolor “grzywy” i “fartuszka” powinny być jednakowe.

Duże błędy:

Duża głowa; oczy łamane – dwubarwna tęczówka; brew szeroka lub innej barwy niż jasno cielista; dziób za długi lub za gruby; duże woskówki; szyja cienka lub pulsująca; pierś wąska; tułów dłuższy od ogona, skrzydła odstające od tułowia, noszone powyżej ogona lub włóczące po ziemi; ogon za wąski (mniej niż 14 sterówek) lub uniesiony; nogi za wysokie, skoki opierzone; nieregularny lub niesymetryczny kształt barwnej “grzywy” lub “fartuszka”, barwne sterówki w ogonie, różna barwa “grzywy” i “fartuszka”.

Uwagi do oceny:

Kształt i wielkość figury – postawa – ogon – głowa – oczy i ich kolor – dziób – barwa  rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001