Gołąb Gil

Gołąb Gil

Pochodzenie:

Przypuszczalnie z Dalmacji rejonu Illyrien. Gile miedziane z czarnymi skrzydłami zostały wyhodowane w Anglii, pozostałe odmiany barwne wyhodowane zostały w Niemczech, gdzie w dalszym ciągu są  doskonalone.

Wrażenie ogólne:

Mocny, podobny do gołębia polnego, ale smuklejszy i elegancko zbudowany, bardzo żywo usposobiony.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Lekko wysklepiona, długa i wąska; czoło dosyć płaskie; głowa ostro zakończona czubem, który rozpoczyna się z tyłu na szyi, na zakończeniu przechodzi w ostry grzebień.

Pióra muszą z obydwu stron z tyłu szyi być silnie ukierunkowane horyzontalnie i łączyć się razem na karku.

Oczy: Koloru pomarańczowego.
Brew: Mało rozwinięta, lekko czerwonawa.
Dziób: Dosyć długi; jasny do ciemno rogowego, przy czarnoskrzydłych jasny dziób nie ma znaczenia, cielisty przy białoskrzydłych, ciemno rogowy przy niebieskoskrzydłych.
Szyja: Dosyć długa, przedstawiająca się jako cienka.

Podgardle dobrze wykrojone.

Pierś: Umiarkowanie szeroka i mało wysunięta.
Plecy: Lekko opadające.
Skrzydła: Umiarkowanie długie, mocno zamknięte.
Ogon: Zamknięty, w jednej linii z plecami opadający.
Nogi: Średnio długie, nie opierzone.
Upierzenie: Dobrze rozwinięte, dobrze przylegające.

 

Duże błędy: różne.

Za słaby korpus; za szeroki czub (podobny do korony), bardzo krzywy albo słabo rozwinięty czub.

Rodzaje kolorów:

Kolor i rysunek:

  1. Gil miedziany :
  2. a)czarnoskrzydły : głowa, szyja, pierś, brzuch, uda, boki łącznie z klinem o barwie miedzianej. Barwa powinna posiadać połysk miedziany, lepiej nawet ognisty. Barwa musi się rozciągać na wszystkie części korpusu, nie może być matowa albo o zielonkawym połysku, również na brzuchu. Tarcze skrzydeł, plecy i górne przykrycie ogona musi być głęboko czarne z chrząszczowo-zielonym połyskiem.  Skrajne lotki jak również powierzchnia ogona w położeniu zamkniętym, czarna.

Duże błędy : zielono błyszcząca, żółtawo (brązowo) albo zakopcona miedziana barwa, niebiesko-czerwona barwa brzucha, odcięcie miedziane, czarne uda, fioletowy albo stalowo-niebieski połyskowy brzeg, brakujący połysk na grzbiecie i tarczach skrzydeł, za dużo barwy purpurowej na tarczach i plecach, rdzawo (czerwona) w przykryciu (przy samiczkach) jest troszkę rdzy w miejscu przebiegu pasów i pod grzbietem nie jest dużym błędem. Niebieski ogon, siwe albo niebieskie plecy, czarny albo siwy klin.

Występują jeszcze Gile miedziane białoskrzydłe i niebieskoskrzydłe z pasami i bez, dużą uwagę przy ocenie należy zwrócić na prawidłowe kolory i intensywność, oraz dokładne rozgraniczenie jednego koloru od drugiego, tak aby był prawidłowy rysunek. Wszystkie wymagania oceny wzorca są podobne jak przy czarnoskrzydłych.

  1. Gil złocisty :
  2. a)czarnoskrzydły : głowa, pierś, brzuch, uda, boki i klin o barwie złocistej (siodełko żółto – złociste z jasnym połyskiem), troszkę jaśniejsze lub ciemniejsze jest nie istotne. Barwa musi się równomiernie rozkładać na całym korpusie i nie może być matowa, zielono albo czerwono błyszcząca, również na brzuchu. Tarcze skrzydeł, plecy i górne przykrycie ogona muszą być głęboko czarne z odcieniem połysku chrząszczowej zieleni, zewnętrzne lotki, jak również wierzchnia barwa ogona w stanie zamkniętym, czarna.

Duże błędy : mączysta, czerwono błyszcząca albo odstająca złocistości, zielona lub zakopcona barwa  szyi,  czarne  uda,  fioletowe  albo stalowo-niebieskie połyski na obrzeżu, brakujący połysk na plecach i tarczach skrzydeł, za dużo koloru purpurowego na tarczach skrzydeł i plecach, rdzawe (złoto) na tarczach (przy samiczkach jest troszkę rdzy w miejscach pasów i pod grzbietem, nie jest żadnym dużym błędem). Niebieski ogon, siwe albo niebieskie plecy, czarny albo siwy kolor klina.

W odmianie Gila złocistego są białoskrzydłe i niebieskoskrzydłe z pasami i bez, dużą uwagę przy ocenie należy zwrócić na prawidłowe kolory i intensywność, oraz dokładne rozgraniczenie jednego koloru od drugiego, tak aby był prawidłowy rysunek. Wszystkie wymagania oceny wzorca są podobne jak przy czarnoskrzydłych.

Uwagi do oceny:

Kolor miedziany albo złocisty – kolor i połysk innego upierzenia – figura –czubek – oczy, dziób i ich kolor – ogólny wygląd.

Wytyczne przy przeprowadzeniu oceny :

Przy ocenie za podstawę należy wybrać część gołębi, które najlepiej prezentują się i wpadną w oko. Dla uzyskania najwyższych ocen na wystawie, gołębie muszą być wolne od błędów (uchybień). Ogólne wrażenie miedziowej lub złocistej barwy jest brane od głowy aż do klina. Najpierw musi nastąpić oszacowanie. Pierwszorzędne znaczenie ma barwa, połysk, lakier. Czym szerszy połysk piór to większej wartości jest dany gołąb. Większa wartość jest też, gdy barwa chrząszczowo-zielona zakrywa plecy i tarcze skrzydeł. Czym więcej błyszcząca tym lepiej. Lekkie odchylenie przy barwie dzioba nie wykluczają najwyższych ocen.

 

Grupa V Barwne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001