Gołąb Gdański Wysokolotny

Gołąb Gdański Wysokolotny

Inne nazwy:

Sokół Gdański, niemiecka – Danziger Hochflieger, francuski – Haut volant de Danzig, angielska – Danzig Highflyer,

Pochodzenie:

Gdańsk i pobliskie miejscowości. Wyhodowany z gołębi perskich, przywiezionych przez flisaków z południowych rejonów Polski oraz przywiezionego przez marynarza w połowie XIX wieku, gołębia z Kalkuty. Z tej krzyżówki powstał gdański wysokolotny, poprzez selekcję doprowadzony do obecnego wyglądu. Dawniej znany powszechnie pod nazwą sokół gdański. Obecnie na terenach Tczewa i okolic można jeszcze spotkać dawny typ gdańskiego wysokolotnego w mało spotykanych kolorach i rysunkach upierzenia.

Wrażenie ogólne:

Tułów długi, zgrabny i wysmukły, noszony poziomo, na średniej długości nogach, ogon półowalny i szeroki, głowa w kształcie opływowego klina z szeroką koroną od ucha do ucha.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Wąska, poszerzająca się ku tyłowi, bez kantów i płaskiego ciemienia „ płyty”, ma kształt klina, z profilu od końca dzioba do koronki tworzy jedną opływową linię. Z tyłu na głowie wymagana jest szeroka i pełna korona, bez rozet po bokach i jakichkolwiek przerw i odstających piór.
Oczy: Perłowo-białe, szklano-niebieskie, jasno-niebieskie, ciemno-niebieskie, jasno-marmurkowe, ciemno-marmurkowe, ale mleczno-białe są najładniejsze.
Brew: Wąska, biała o niebieskawym odcieniu.
Dziób: Cienki, więcej niż średnio-długi, koloru jasno-cielistego. Tworzy wraz z głową jedną, opływową linię. Woskówki są małe i delikatne.
Szyja: Średniej długości, możliwie smukła z pięknym wycięciem podgardla.
Pierś: Umiarkowanie szeroka i mocna, zaokrąglona, nieznacznie wysunięta do przodu.
Plecy: Długie, nieco wklęsłe, nieznacznie opadające, tworzy z linią ogona jedną prostą, postawa figury pozioma.
Skrzydła: Mocne, długie, dobrze przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie, nie krzyżujące się, lotki zwarte, krótsze od ogona.
Ogon: Od 14-18 szerokich i długich sterówek, o półowalnym sklepieniu, szeroki, szerszy od piersi na dwie sterówki z każdej strony, nie może być „daszkowaty” i o podzielonych „daszkowatych” sterówkach.
Nogi: Mniej niż średniej długości, skok i palce nieopierzone, jaskrawo-czerwone. Pazurki jasne.
Upierzenie: Obfite, gładkie, dobrze przylegające do ciała, powinno być lśniące, a na szyi i karku mieniące się metalicznym połyskiem.

Rodzaje kolorów:

Jednokolorowe: białe, czarne, czerwone, żółte, niebieskie z pasami, płowe, grochy.

Marmurkowe ( mazery): jasne i ciemno-płowe, niebieskie, miedziane, czarne.

Wzorzyste ( szymle): barwa inna niż biała tylko na szyi we wszystkich kolorach.

Arlekiny ( szeki ): we wszystkich kolorach pojedyncze barwne pióra na białym tle.

Z białą głową, lotkami i ogonem ( bunt ) czerwone i żółte, rzadziej czarne i niebieskie.

Srokate ( elstry ): we wszystkich kolorach.

Kolor i rysunek:

Jednokolorowe: Barwa czysta i intensywna, u czarnych i niebieskich szyja ma metaliczny zielony połysk.

Marmurkowe: Jasne – głowa, plecy, lotki i ogon są białe, na szyi jest mało koloru białego, kolor schodzi na tarcze skrzydeł, pierś i podbrzusze, stopniowo się rozjaśnia. Ciemne – całe nakrapiane, głowa, plecy, lotki i ogon.

Wzorzyste: Całe białe tylko na szyi nakrapiane.

Arlekiny: Podstawowa barwa biała, równomiernie w małej ilości rozmieszczone barwne piórka.

Srokate: Wszystkie kolory, kolorowa jest głowa, szyja, pierś, siodełko na plecach, plecy i ogon. Reszta jest biała jak u sroki, na szyi z przodu może być biała plamka ( serce).

Duże błędy:

Gołąb krótki, niezgrabny, wysoka figura. Tęga, kanciasta, krótka, z płaskim ciemieniem głowa. Zaczerwienione i „ cięte” oczy. Szeroka, czerwona i żółta brew. Nad oczami „kapy”. Gruby, krótki, cienki lub „kaczy” dziób . Duże woskówki nosowe. Korona za niska, wąska, krzywa o dużych lukach i rozetach. Opuszczone skrzydła. Ogon wąski, daszkowaty o lukach – prześwitach. Opierzone skoki lub palce. Duże odstępstwa w kolorze lub rysunku.

Uwagi do oceny:

Głowa – oko, brew, dziób i ich kolor – koronka – figura – postawa – szyja – ogon – kolor i rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001.