Gołąb Garłacz Pomorski

Gołąb Garłacz Pomorski

Pochodzenie:

Stara rasa, wyhodowany Pomorzu z garłaczy sprowadzonych z Holandii.

Wrażenie ogólne:

Bardzo duży, szeroki, mocny, masywnie rozbudowany korpus, dumny, utrzymujący postawę pod kątem od 45 do 60 stopni, nogi usadowione w środku korpusu, szeroko stojący, z mocno opierzonymi nogami i dużymi łapciami.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mocna, czoło niezbyt wysokie.
Oczy: Przy białych, barwnoogoniastych i pstrokatych – ciemne, przy pozostałych kolorach – żółte do pomarańczowych.
Brew: Delikatna i wąska, dopasowana do koloru upierzenia.
Dziób: Długi i mocny, lekko położony na wolu; przy białych, barwnoogoniastych, żółtych i żółto – płowych koloru cielistego, przy pozostałych kolorach upierzenia ciemny do czarnego. Woskówki delikatnie rozwinięte.
Szyja: Długa, gardło duże i w pełni nadęte, ku górze wydęcie mocno wysunięte, bez wcięcia w talii wchodzi w pierś.
Pierś: Szeroka i mocna, bez talii.
Plecy: Tył bardzo szeroki, w ramionach tylko niewiele wypełnione, ukośnie opadające.
Skrzydła: Mocne, z szerokimi piórami, dobrze przylegającymi do korpusu, dotykają prawie końca ogona, spoczywają na ogonie ale nie mogą się krzyżować.
Ogon: Szeroki i długi, jednak nie za długi, dlatego aby przednia część korpusu nie wyglądała za krótka.
Nogi: Mocne, długie, szeroko stojące, uda z długimi sępimi piórami, nogi z długimi, szerokimi piórami i łapciami.
Upierzenie: Długie, szerokie, obficie rozwinięte, mocno przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Przy sercatych czarnych, czerwonych, żółtych, niebieskich, niebieskich – groch, ciemny – groch, niebiesko – płowych, czerwono – płowych, żółto – płowych. Białe z niebieskim albo czarnym ogonem.

Tygrysowate i pstrokate w kolorze czarnym, czerwonym, żółtym i niebieskim.

Jednokolorowe: białe, czarne, niebieskie z czarnymi pasami, niebieskie grochy.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory muszą być równomierne i czyste, prawidłowo ostre. Przy sercatych występuje plama w formie półksiężyca (serce), która nie powinna sięgać oczu, ponadto brzuch, upierzenie ud i łapcie, grzbiet i 7 – 10 lotek białe. Ogon jest przy czarnych, niebieskich, niebieskich grochów, niebiesko – płowych – kolorowy, przy czarnych, żółtych, czerwonych i żółto – płowych jest jasny. Róże na skrzydłach nie są dopuszczalne. Przy czarnych i niebieskoogoniastych tylko ogon jest kolorowy, przy wszystkich innych kolorach jest biały. Tygrysowate mają białe i kolorowe pióra, występują na całym korpusie równomiernie. Podobnie w lotkach i pióra w ogonie są też kolorowe. Pstrokate mają równomierny podział barwnych i białych partii piór przez cały korpus, również lotki i ogon. Lotki i pióra w ogonie mogą być w kolorze podstawowym jak i białe.

Duże błędy:

Słaba albo za krótka figura budowy, krótka szyja, wąskie wole albo wcięcie w talii, wąskie ramiona, mocno otwarte plecy, za wysoka linia grzbietu, głęboko ustawione, wąsko, „X” nogi ustawione, za mocno rozwinięty przegub piętowy, za płaska albo za wysoka postawa, niedostateczne opierzenie na udach i za małe łapcie, duże błędy w rysunku, nierówny kolor, luźne upierzenie.

Uwagi do oceny:

Figura i postawa – długość i szerokość figury, kształt gardła, uda i opierzenie nóg (łapcie) – kolor – rysunek – oczy, dziób i ich kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa IV Dęte

Obrączka numer 12

Wydanie 2001