Gołąb Garłacz Górnośląski Koroniasty Historia

Gołąb Garłacz Górnośląski Koroniasty

W dniach 20-21 października 2001 roku Oddział Ornitologiczny w Pszczynie zorganizował wystawę ptaków ozdobnych, na której sekcja gołębi ozdobnych prezentowała gołębie w dwóch grupach: garłacz górnośląski koroniasty i pozostałe gołębie ozdobne. W grupie drugiej wystawiono 51 gołębi w 9 rasach, zaś w pierwszej 153 szt. Garłaczy w różnych kolorach. Zdaniem dokonującego oceny sędziego p. S. Orawca jak również licznych kolegów znawców tej rasy, była to najlepsza dotychczas prezentowana kolekcja tej rasy. Z tego względu pragnę poświęcić kilka wierszy tej rasie i jej hodowcom. Według Peterfiego gołąb tej rasy nazywany przez hodowców niemieckich Starwitzer Flugelsteller, a ze względu na koronę na karku zwany również Haubensteiger należy do typu średnio długich garłaczy śląskich, ma głowę z koroną ( tzw. czub) i nieopierzone skoki. Natomiast Nowicki, Pawlina, Dubiel w książce „ Gołębie” podają o tej rasie następującą informację: „ wyhodowano go na Śląsku w XIX w”. Cechą charakterystyczną jest lot- identyczny jak u stawonogów. Wznosi się przy donośnym klaskaniu skrzydłami i opada przy wysoko wzniesionych skrzydłach w bezruchu. Głowa jest czubata, tęczówki ciemnobrązowe. Dziób średniej długości barwy cielistej, ale bywa też barwy jasnej lub rogowej. Szyja powinna być długa, gardło o dużej pojemności- nadęte na kształt gruszkowaty. Sylwetka spionowana, średniej wielkości. Skrzydła ułożone normalnie z dwoma czarnymi pasami, u płowych pasy brązowe. Sterówki długie, sięgające podłoża, skoki i palce nieopierzone, czerwone. Ptaki te mają żywy temperament. Występuje w następujących odmianach barwnych: czarne, czerwone, żółte, niebieskie, srebrzyste, grochowe, szpakowate. Natomiast A. Teneta w książce „ Gołębie rasowe- rasy polskie” podaje, że hodowla tej rasy rozpowszechniona jest w Polsce, Czechach, Niemczech i Słowacji. Występuje pod nazwą „ stawak koroniasty”. Praca hodowlana obecnie ukierunkowana jest na osiągniecie doskonałości gardła oraz pełnej i doskonałej korony. Jest to rasa bardzo płodna, odporna na złe warunki bytowania. Lubiane są za piękną sylwetkę, umaszczenie i duży temperament mają dużo miłośników wśród hodowców amatorów w Polsce i zagranicą. Według książki Petrzilka, Tyllera pt. „ Gołębie”, garłacz górnośląski w skrócie tak jest opisany. „Obecnie hodowany jest głównie w Polsce i Niemczech. Jest trochę większy od stawaka czeskiego, ma muszlowatą koronę na karku, a ubarwieniu jego upierzenia nie są stawiane tak duże wymagania jak w przypadku stawaka czeskiego. Selekcja ukierunkowana jest na osiągnięcie doskonałości „ gardła” , pełnej i regularnej korony, właściwości lotnych i przejawów temperamentów. Garłacze górnośląskie są stosunkowo dużymi gołębiami, mają dłuższe nogi i piękne oddzielone od linii tułowia „ gardło”. Cechą charakterystyczną jest łuskowata korona, na karku szeroka, pełna i dobrze zaokrąglona, zakończona delikatnie uformowanymi różami. Oczy wszystkich koroniatych są perłowe ( a więc także białych gołębi), głowa wydłużona i zaokrąglona. Dziób mają cienki i długi. Niebieskie czerwonopłowe, czerwone- szymlowate mają dziób ciemny u pozostałych jest jasny. Gardło jest duże, gruszkowatego kształtu”. Przytaczając charakterystyki tej rasy z kilku książek, chcę dodać, na podstawie długoletnich obserwacji, ze na terenie powiatów pszczyńskiego, rybnickiego, tuskiego, wodzisławskiego, cieszyńskiego ogromne znaczenie dla hodowców tej rasy mają barwy gołębi i tzw. podmaszczenie skrzydeł gołębia stojącego, będącego w paradnej postawie. Ponadto na tym terenie bardzo często hodowane są garłacze górnośląskie czerwone, czarne, żółte niebieskie, niebieskie z białymi lotkami, których musi być nie mniej niż siedem w jednym skrzydle. I jeszcze ważna cecha: dzioby muszą pozostać różowo- cieliste, bez jakichkolwiek ciemnych plamek. Tutaj występują również garłacze w kolorach całkowicie czarnych, czerwonych, żółtych z taką samą charakterystyką dzioba jak opisane powyżej białoloty. Ważne jest również, żeby dorównywały wielkością gołębią pozostałych kolorów tej rasy. Osobiście uważam, ze jest to jedna z ładniejszych ras rodzinnych, szkoda, że mało doceniana i występująca w kraju w ograniczonej ilości. Na koniec chciałbym przedstawić znanych mi hodowców, którzy moim zdaniem przyczynili się, a niektórzy nadal przyczyniają się do prawidłowej selekcji tej rasy. Są to: śp. Kolega Klos z Żor, śp. Bernard Paka z Pszczyny oraz Czesław Fiza z Krzyżowic, Teodor Krol z Kobielic, Zygmunt Maryniak z Podlesia, eugeniusz Gawlica z Bierunia, bracia Ledwanowie z Mszanej, Franciszek Żurawski z Imielina, Maciej Kazimierz z Rudnicy, Jerzy Kołodziejczak i Konrad Herok z Goczałowic, Stanisław Strach z Górek Małych oraz Zygmunt Herok, Ziebura Bronisław i Józef, Paweł Bartek, Reguła Eugeniusz z Łąki i niżej podpisany:

Autor: Paweł Spyra, Studzionka

Artykuł został udostępniony przez redakcje miesięcznika Fauna & Flora