Gołąb Garłacz Brneński

Gołąb Garłacz Brneński

Pochodzenie:

Czechy i Morawy, nazwa od miasta – Brno.

Wrażenie ogólne:

Najmniejszy i najdelikatniejszy z rasy garłaczy.

Dzięki swemu żywiołowemu temperamentowi jest bardzo lubianym ptakiem. Charakterystyczne jest jego podrygiwanie w czasie ruchu lub tokowania. Wymaga się od niego wysokiej i wyprostowanej postawy.

Przednia część długa i wąska (w stosunku do tylnej części około 2/3:1/3).

Grzbiet i ogon tworzą prostą, opadającą linię. Nadmuchane gardło jest kuliste.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Delikatna, nieco podłużna, czoło tylko lekko wysklepione. Widziana z przodu możliwie wąska.
Oczy: U białych i gęsiowatych ciemne, u wszystkich innych pomarańczowe do żółtych.
Brew: Wąska, jasna do ciemnej w zależności od koloru upierzenia, nigdy czerwona.
Dziób: Cienki, średniej długości. U białych, izabelowatych, żółtych, czerwonych, płowo-żółtych i gęsiowatych jest jasnocielisty, u innych od rogowego do czarnego. Woskówki przy wszystkich kolorach są białe i gładkie.
Szyja: Możliwie długa, gardło kuliste, jak najwyżej osadzone, również tylna część szyi lekko wydęta, przy korpusie dobrze „dosznurowana” i w ten sposób wyraźnie ukazująca smukłą talię.
Pierś: Długa i wąska. Dozwolony jest wystający mostek.
Plecy: Długie, w ramionach bardzo wąskie. Tworzą łącznie z ogonem prostą, opadającą linię.
Skrzydła: Wąskie, długie, wysoko osadzone, łokcie nieco odstające od tułowia, lotki dobrze skrzyżowane i możliwie wąskie. Pomiędzy dolnym brzegiem tarczy skrzydłowej i początkiem ud możliwy odstęp 1–2cm.
Ogon: Średniej długości, dobrze zamknięty.

 

Nogi: Długie, wąsko stojące. Skoki i palce długie i cienkie, nieopierzone. Upierzenie ud gładkie i ściśle przylegające. Uda w eleganckim przejściu powinny się lekko odbijać od tułowia w sposób, który zapobiegałby powstawaniu tzw. żabich udek. Powinny stać prosto obok siebie. Pazurki u sercatych i gęsiowatych są jasne, odpowiadające kolorowi dzioba.
Upierzenie: Gładkie, dobrze przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Jednokolorowe: białe, czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami, płowo-niebieskie, płowo-czerwone, płowo-żółte.

Białopasiate: czarne, czerwone, żółte, niebieskie, płowo-niebieskie, srebrne, izabelowate.

Tygrysowate: czarne, czerwone, żółte.

Bocianowate: czarne, czerwone, żółte.

Sercate: czarne, czerwone, żółte, niebieskie, płowo-niebieskie, płowo-czerwone, płowo-żółte.

Gęsiowate: czarne, czerwone, żółte, niebieskie.

 

Kolor i rysunek:

Kolory „lakierowane” nasycone i błyszczące. Grzbiet zawsze kolorowy. Kolor srebrny i izabelowaty w delikatnym odcieniu, jednak niezbyt jasny, tak, by białe pasy były widoczne. Istotne jest równomierne rozdzielenie koloru na całym tułowiu, łącznie ze skrzydłami i ogonem. Niebieskie z czarnymi albo białymi pasami w możliwie jasnym odcieniu, pożądane jest, by gardło i szyja lśniły zielenią. Pasy: czarne, czerwone, żółte lub białe winny być możliwie wąskie i równo przechodzące.

Niebieskie – białopasiate i płowo-niebieskie – białopasiate: posiadają wąskie, czarne, względnie ciemne obrzeżenie pasów  i tak samo lotki. Srebrne i izabelowate nie posiadają obrzeżenia przy pasach. U gołębi płowych kolor tułowia i skrzydeł możliwie jasny. Wole, względnie upierzenie szyi i pasów winny być intensywnie zabarwione. Tygrysowate mają możliwie równomierny rysunek, lotki i ogon kolorowe.

Bocianowate: podstawowym kolorem jest biały; ogon, lotki, pierś i szczyt głowy są kolorowe. Należy dążyć do jak najbardziej poprawnego rysunku.

Sercate: półksiężycowa plama na gardzieli – serce (nie powinna sięgać do oczu), brzuch, uda, grzbiet, 7-10 lotek oraz róża skrzydłowa są białe. U gęsiowatych białe są: głowa, średniej wielkości śliniak, grzbiet, skrzydła (z wyjątkiem upierzenia barków, które tworzą kolorowe serce grzbietu), brzuch i uda. Klin powinien być możliwie kolorowy.

Wszystkie rysunki powinny być odpowiednie do koloru podstawowego jaki jest aktualnie u jednokolorowych ptaków.

Duże błędy:

Ponad wymiarowa wielkość, przysadzisty tułów, bardzo szeroki grzbiet, pozioma postawa, zbyt szeroki albo nisko stojący, X-O – albo rozstawione; niewystarczająca długość skoków i palców, opierzone skoki i palce, kurczowa sztywność, zbyt krótka szyja, przedęte, krzywo wydęte gardło w kształcie worka lub butelki; szerokie, zwisające lotki; zbyt mocno wachlarzowaty ogon; zbyt mocno występujący mostek, ciemny dziób u białych, czerwonych, żółtych, izabelowatych i gęsiowatych; czerwona brew, jasna brew u czarnych i niebieskich; poważne błędy w kolorze i rysunku.

Uwagi do oceny:

Postawa – szyja, względnie przednia długość i wydęcie gardła – wysokość postawy – ustawienie nóg – szerokość barku – kolor – rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IV Dęte

Obrączka numer 7

Wydanie 2001