Gołąb Garłacz Brneński Historia

Garłacz brneński

Jest to jeden z najmniejszych długonogich garłaczy, znany hodowcom na całym świecie. Według zgodnej opinii czeskich hodowców, garłacz brneński jest jednym z najwdzięczniejszych stworzeń oraz prawdziwym klejnotem wśród gołębi czeskiego pochodzenia. Jego oryginalna nazwa w języku czeskim to: „ Brneński volać”, natomiast Słowacy nazywają go „ Brneński hrvoliak”, Niemcy zaś „ Bruner Kropfer”.

Pochodzenie garłaczy brneńskich nie jest dokładnie znane. Czescy autorzy uważają, że przodkowie garłacza brneńskiego pochodzą z Azji Mniejszej, skąd dostały się do Europy Środkowej następnie trafiły do Niemiec, Francji oraz Anglii. O garłaczach tych wspomina czeski autor Vladimir Sir w swojej książce z 1886 roku pt. „ Holubarstvi”. O rasie tej pisze również nasz autor E.A. Terlecki w swojej książce pt. „ Chów gołębi” ( Lwów 1907r.). Opisuje on wygląd i budowę tego garłacza. Wspomina też, że odmiany jednobarwne i tarantowate o nogach nieopierzonych nazywane są garłaczami brneńskimi. Natomiast osobniki większe o opierzonych nogach występujące w upierzeniu sroczym i bocianowatym nazywane są garłaczami praskimi. O garłaczach praskich znajdujemy wzmianki w literaturze czeskiej i niemieckiej. Odmiana ta wyginęła i dzisiaj już nie istnieje. Współczesne garłacze brneńskie mają nogi nieopierzone. Garłacz brneński jest rasą powszechnie znaną i hodowaną praktycznie na cały świecie. W Czechach istnieje „ Klub Hodowców Garłaczy Brneńskich” zrzeszający około 60 hodowców. W Słowacji hodowlą tej rasy zajmuje się ok. 30 hodowców. Dużo liczniej garłacze te hodowane są poza swoją ojczyzną. Wielu hodowców tej rasy zamieszkuje Niemcy, Austrię, Anglie, a także USA, Kanadę i Australię. W Niemczech hodowla tej rasy ma długą tradycję, „ Klub Hodowców Garłaczy Brneńskich” założony został tam już w roku 1910. Również u nas w kraju znajdują się dobre hodowle tej uroczej rasy. Hodowla garłaczy brneńskich nie należy do najtrudniejszych. Są to gołębie płodne, pełne temperamentu, posiadające dobry instynkt macierzyński. Gołębniki muszą być suche, przestrzenne bez przeciągów. Czescy hodowcy zalecają łączenie w pary już na przełomie lutego i marca. Przed sezonem rozrodczym zaleca się gołębie odrobaczyć i zaszczepić przeciw najbardziej niebezpiecznym chorobom, tj. salmonoelozie i paramyksowirozie. Należy też przestrzegać podstawowych zasad higieny zapobiegających innym chorobom gołębi. Karma dla garłaczy musi być dobrej jakości, urozmaicona, przy tym należy podawać witaminy oraz bez ograniczeń mieszanki mineralne. Większość hodowców trzyma swoje ptaki w wolierach. Jednak jeżeli jest to możliwe należy gołębiom umożliwiać swobodny wylot. Tylko gołębie korzystające z pełnej swobody ujawniają swoje najlepsze cechy rasowe. Charakterystyczną cechą dla garłacza brneńskiego jest chód na końcach palców. W okresie godowym, w czasie zalecania się do samicy gołąb ten porusza się w charakterystyczny niepowtarzalny sposób wykonując osobliwe podskoki. Garłacze brneńskie występują w wielu odmianach barwnych z różnym wzorem rysunku. Zachęcam miłośników garłaczy do zainteresowania się tą piękną i urokliwą rasą.

Syntetyczny opis rasy

                                        Cechy rasowości

Głowa: delikatna, nieco podłużna, czoło tylko lekko wysklepione. Widziana z przodu możliwie wąska. Oczy: u białych i gęsiowatych ciemne, u pozostałych pomarańczowe do żółtych. Brew: wąska, jasna do ciemnej w zależności od koloru upierzenia, nigdy czerwona. Dziób: cienki, średniej długości. U białych, izabelowatych, żółtych, czerwonych, płowo żółtych gęsiowatych jest jasnocielisty, u innych od rogowego do czarnego. Woskówki przy wszystkich kolorach są białe i gładkie. Szyja: możliwie długa, gardło kuliste, jak najwyżej osadzone, również tylna część szyi lekko wydęta, przy korpusie dobrze „dosznurowana” i w ten sposób wyraźnie ukazująca smukłą talię. Pierś: długa i wąska. Dozwolony jest wystający mostek. Plecy: długie, w ramionach bardzo wąskie. Tworzą łącznie z ogonem prostą, opadającą linię. Skrzydła: wąskie, długie, wysoko osadzone, łokcie nieco odstające od tułowia, lotki dobrze skrzyżowane i możliwie wąskie. Pomiędzy dolnym brzegiem tarczy skrzydłowej i początkiem ud możliwy odstęp 1-2cm. Ogon: średniej długości, dobrze zamknięty. Nogi: długie, wąsko stojące. Skoki i palce długie i cienkie, nieopierzone. Upierzenie id gładkie i ściśle przylegające. Uda w eleganckim przejściu powinny się lekko odbijać od tułowia w sposób, który zapobiegałby, powstawaniu tzw. żabich udek. Powinny stać prosto obok siebie. Pazurki u sercatych i gęsiowatych są jasne, odpowiadające kolorowi dzioba. Upierzenie: gładkie, dobrze przylega.

Rodzaje kolorów

Jednokolorowe: białe, czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami, płowo- niebieskie, płowo- czerwone, płowo- żółte.

Biało pasiaste: czarne, czerwone, żółte, niebieskie, płowo- niebieskie, srebrne, izabelowate. Tygrysowate: czarne, czerwone, żółte. Bocianowate: czarne, czerwone, żółte. Sercate: czarne, czerwone, żółte, niebieskie, płowo- niebieskie, połowo- żółte. Gęsiowate: czarne, czerwone, żółte, niebieskie.

Kolor i rysunek

Kolory” lakierowane” nasycone i błyszczące. Grzbiet zawsze kolorowy. Kolor srebrny i izabelowaty w delikatnym odcieniu, jednak niezbyt jasny, tak by białe pasy były widoczne. Istotne jest równomierne rozdzielenie koloru na całym tułowiu, łącznie ze skrzydłami i ogonem. Niebieskie z czarnymi albo białymi pasami w możliwie jasnym odcieniu, pożądane jest, by gardło i szyja lśniły zielenią. Pasy: czarne, czerwone, żółte lub białe winny być możliwie wąskie i równo przechodzące.

Niebieskie – białopasiate i płowo- niebieskie- białopasiate: posiadają wąskie, czarne, względnie ciemne obrzeżenie pasów i tak samo lotki. Srebrne i izabelowate nie posiadają obrzeżenia przy pasach. U gołębi płowych kolor tułowia i skrzydeł możliwie jasny. Wole, względnie upierzenie szyi i pasów winny być intensywnie zabarwione.

Tygrysowate: mają możliwie równomierny rysunek, lotki i ogon kolorowe.

Bocianowate: podstawowym kolorem jest biały; ogon, lotki, pierś i szczyt głowy są kolorowe. Należy dążyć do jak najbardziej poprawnego rysunku.

Sercate: pół księżycowa plama na gardzieli- serce ( nie powinna sięgać do oczu), brzuch, uda, grzbiet, 7- 10 lotek oraz róża skrzydłowa są białe. U gęsiowatych białe są: głowa, średniej wielkości śliniak, grzbiet, skrzydła ( z wyjątkiem upierzenia barków, które tworzą kolorowe serce grzbietu), brzuch i uda. Klin powinien być możliwie kolorowy. Wszystkie rysunki powinny być odpowiednie do koloru podstawowego jaki jest aktualnie u jednokolorowych ptaków.

Duże błędy

Ponad wymiarowa wielkość, przysadzisty tułów, bardzo szeroki grzbiet, pozioma podstawa, zbyt szeroki albo nisko stojący, X-O- albo rozstawione; niewystarczająca długość skoków i palców, opierzone skoki i palce, kurczowa sztywność, zbyt krótka szyja, przedęte, krzywo wydęte gardło w kształcie worka lub butelki; szerokie, zwisające lotki; zbyt mocno wachlarzowaty ogon; zbyt mocno występujący mostek, ciemny dziób u białych, czerwonych, żółtych, izabelowatych i gęsiowatych; czerwona brew, jasna brew u czarnych i niebieskich; poważne błędy w kolorze i rysunku.

Autor: Zbigniew Gilarski

Artykuł został udostępniony przez redakcje miesięcznika Fauna & Flora