Gołąb Dragon

Gołąb Dragon

Pochodzenie:

Wyhodowany w Anglii z rasy gołębi o cechach drapieżnych, które to gołębie już jednak wyginęły. Pierwszy opis ukazał się w literaturze hodowlanej w roku 1735. Do XIX stulecia zaliczany był do gołębi pocztowych.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości, mocny, odważny. O charakterystycznej postawie.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Szeroka pomiędzy oczami z lekkim wysklepieniem pomiędzy brwiami. Od brwi w kierunku tępo zakończonego dzioba, głowa ukształtowana jest klinowo. Głowa jest o łukowatym profilu, mocno osadzona „ wchodząca w szyję”.
Oczy: O śmiałym spojrzeniu, błyszczące. Rubinowo – czerwone przy odmianach z czarnym dziobem, pomarańczowo – czerwone u czerwonych, pomarańczowe u żółtych, ciemne u białych.
Brew: Podwójna, zwężająca się w tylnej części oczu, nie wystaje ponad górną linię głowy i nie może być zrośnięta z woskówkami. Przy odmianach z czarnym dziobem jest niebiesko – szara, przy rogowych dziobach  jest jasna, przy jasnych dziobach jest cielista, u białych cielista biało przypudrowana.
Dziób: Bardzo mocny, obie części jednakowo silne i dobrze do siebie przylegające. Szczególnie ważna jest silna dolna część dzioba. Końcówka dzioba stępiona, przedłużenie linii szpary dziobowej biegnie pod oczami. Przy odmianach w kolorze niebieskim, czarnym i niebieski groch dziób jest koloru czarnego; przy czerwono – płowych i czerwono – płowych grochach jest ciemny do rogowego; u niebiesko – płowych i niebiesko – płowych grochów jest rogowy; u żółto – płowych, żółto – płowych grochów, żółtych, czerwonych i białych jest jasny.

Woskówki nosowe rozpoczynają się u nasady dzioba i biegną pionowo do czoła tworząc kolisty klin ( szczególnie u starszych ptaków)dobrze dopasowany do podwyższonego czoła. Gładkie w dolnej części dzioba u ptaków młodych, u starszych dopuszczalna jest  brodawkowata.

 

Szyja: Pełna, wychodząca z ramion, krótka, tylko nieznacznie się zwężająca.
Pierś: Noszona dość wysoko, pełna, szeroka, dobrze zaokrąglona.
Plecy: W ramionach szerokie, w kierunku ogona zwężający się klinowo i opadający o 45 .
Skrzydła: Mocne, szerokie, przykrywające plecy, dobrze przylegające.
Ogon: Średnio krótki, zwarty, w jednej opadającej linii z plecami.
Nogi: Wstawione nieco z tyłu i szeroko osadzone, krótkie, nieopierzone, mocne.
Upierzenie: Napięte i twarde.

 

Rodzaje kolorów:

Niebieskie z czarnymi pasami, niebieskie grochy, niebiesko – siwe ( szymle ), niebiesko – płowe, czerwono – płowe, żółto –płowe, czerwone, żółte, czarne, białe.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory muszą być czyste. Niebieskie i jednobarwne muszą mieć w takim samym kolorze barwne plecy. U niebiesko – siwych ( szymli ) konieczne jest równomierne rozłożenie kolorów rysunku.

Duże błędy:

Słaba budowa figury, cienka i długa szyja, wąska lub kanciasta głowa, zapadnięcia za woskówką, cienki dziób, zbyt grube lub niewykształcone woskówki, nierówna lub zbyt szeroka brew, matowa barwa oczu, białe plecy u niebieskich i jednokolorowych, brak charakterystycznej postawy figury.

Uwagi do oceny:

Głowa – dziób – woskówki – oczy – brew – postawa figury – kolor upierzenia – ogólny wygląd.

 

Grupa II Brodawczaki

Obrączka numer 9

Wydanie 2001