Gołąb Dolnośląski Biały Łapciaty

Gołąb Dolnośląski Biały Łapciaty

Inne nazwy:

niemiecka – Niederschlesischer Belatschter Tümmler, francuski – Culbutant de Basse-Silésie pattu, angielska – Low Silesian muffed Tumbler,

Pochodzenie:

Zaobserwowano te gołębie na terenie Polski już z początkiem XX wieku. W większych ilościach spotkać je można w rejonach Warszawskim, Łódzkim i Wrocławskim gdzie zwane są potocznie “Bocianami”. Hodowcy do tych gołębi przez długie lata nie przykładali uwagi, traktowali te gołębie jako mamki albo jako stado do lotu. Dopiero hodowcy z rejonu Wrocławskiego w ostatnich 30 latach podjęli intensywną pracę w celu ukształtowania i uszlachetnienia tej rasy oraz jej zarejestrowania. Rasa ta obecnie jest spotykana i hodowana w większości rejonów kraju.

Wrażenie ogólne:

Gołąb długodzioby, więcej niż średniej wielkości, smukły, w całości przedstawia jednak typ gołębia lotnego, na wysokich i bogato opierzonych nogach, z bardzo dużymi, szerokimi i obficie opierzonymi łapciami przy stopach, usposobienie dość żywe ale nie płochliwy.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Dość długa, łagodnie owalna, czoło z dziobem łączy się bez jakichkolwiek załamań, najwyższy punkt wierzchołka głowy jest nad okiem, następnie łagodną zaokrągloną linią schodzi w tył szyi.
Oczy: Średniej wielkości, koloru bardzo ciemnego, źrenica niewidoczna.
Brew: Wąska, pojedyncza, delikatna, barwy jasnocielistej.
Dziób: Długi, dobrze osadzony, nie wypaczający linii profilu głowy, koloru jasnocielistego. woskówki małe, dobrze przylegające, gładkie, lekko przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, dość smukła, przy głowie cienka, lekko poszerza się ku dołowi, łagodnie przechodzi w pierś i barki, podgardle ładnie wycięte i zaokrąglone.
Pierś: Nie za szeroka, lekko wystająca, zaokrąglona, wysoko uniesiona.
Plecy: Umiarkowanie wąskie, lekko zaokrąglone, ukośnie opadające, tworzą jedną linię z ogonem.
Skrzydła: Dobrze przylegające, zwarte, nie wystające przed pierś, spoczywające na ogonie, nie krzyżują się lotkami.
Ogon: Wąski, zwarty, prosty, dłuższy od lotek, noszony równo z linią pleców.
Nogi: Wysokie, proste, bogato opierzone na całej długości, przy udach z orlimi piórami przy stopie, duże, szeroko rozłożyste, pełne w upierzeniu łapcie.
Upierzenie: Sprężyste, gładkie, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów :

Biały.

Kolor i rysunek:

Jednolicie biały.

Duże błędy:

Głowa krótka, szeroka, gruba, kanciasta, czoło wysokie, wklęsłe za woskówką; oczy inne niż ciemne; brew gruba, szeroka, czerwona lub żółta; dziób średniej długości, gruby, siny lub krwisty; szyja krótka, gruba, w połowie załamana, brak wycięcia podgardla (żyła); skrzydła wysunięte przed pierś, obwisłe, noszone poniżej ogona, krzyżujące się lotkami; ogon krzywy, szeroki, opadający w dół, daszkowaty, pióra ustawione na sztorc; nogi niskie, albo mocno ugięte, słabo opierzone, iksowate, szeroko rozstawione, braki w opierzeniu stóp – palców, małe łapcie.

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa – głowa, dziób, oczy, brew i ich kolor – struktura opierzenia nóg – wielkość łapci – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Numer obrączki 11

Wydanie 2001