Gołąb Brodawczak Polski

Gołąb Brodawczak Polski

Pochodzenie:

Wyhodowany przez hodowców polskich, na początku XX wieku, na terenach południowo wschodniej Polski. Duży wkład w uszlachetnieniu tej rasy wnieśli hodowcy z Lwowa i okolic, jednak hodowany był i jest na terenie całego kraju. Przez długie lata potocznie nazywany „ belgijski”.

Wrażenie ogólne:

Mocnej budowy, zwarty, a mimo to dość smukły i zgrabny. O lekko uniesionej piersi, długość harmonizuje z szerokością i wysokością gołębia. Jest gołębiem nieco mniej niż średniej wielkości, o dobrze rozwiniętych brodawkach nosowych i brwiach.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Mała, o szerokim i ukośnym czole, o zwężonej kości potylicznej. Z profilu czoło jest ukośne, góra czaszki lekko spłaszczona, tył głowy łączy się stromo z linią szyi.
Oczy: Duże, o małej źrenicy i tęczówce koloru perłowego lub krwisto – pomarańczowe, u białych –ciemne.
Brew: Mięsista lecz nie porowata i gąbczasta, brodawkowato rozwinięta, trzyrzędowa, koliście i równomiernie obwodząca oko, koloru cielistego, lekko przypudrowana.
Dziób: Krótki, mocny, tępy, szeroki u podstawy, obie szczęki równej grubości i dobrze zwarte. Górna szczęka stanowi przedłużenie ukośnie opadającej linii czoła. Brodawki nosowe szerokie i silnie rozwinięte, jednak nie porowate i nie gąbczaste, w środku rozdzielone. Na dolnej szczęce u gołębi starszych powinny dodatkowo występować trzy brodawki ( środkowa większa i dwie boczne, mniejsze umieszczone blisko kątów nasady dzioba). Brodawki są koloru szaro – cielistego i biało przypudrowane.
Szyja: Umiarkowanie krótka, gruba, podgardle łagodnie zaokrąglone.
Pierś: Umiarkowanie szeroka, zaokrąglona, uniesiona i wysunięta do przodu.
Plecy: Krótkie, w ramionach nieco wklęsłe.
Skrzydła: Dobrze przylegające, o zaokrąglonych ramionach, lotki długie, dość zwarte, spoczywające na bocznych sterówkach ogona, sięgają niemal końca ogona.
Ogon: Krótki, dobrze zwarty i nieznacznie dłuższy od skrzydeł.

 

Nogi: Umiarkowanie niskie, mocnej budowy, skok i palce nieopierzone.
Upierzenie: Obfite, dobrze przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Niebieski z pasami, czarny, czerwony, żółty, niebieski groch.

Kolor i rysunek:

Kolor niebieski możliwie jasny, z dwoma pasami na skrzydłach i wstęgą w poprzek ogona. U niebieskich grochów ( jaśniejszych i ciemniejszych) znakowanie ciemniejszymi piórami powinno być symetryczne i równomiernie rozłożone. U czarnych, czerwonych i żółtych kolor powinien być intensywny o jednolitej tonacji. Pióra na piersi i szyi powinny mieć metaliczny połysk.

Duże błędy:

Wąskie i wybite czoło, łukowa linia profilu głowy, głowa o równej szerokości czaszki z przodu i z tyłu. Dziób za długi, mało szeroki, u podstawy, spiczasty, osadzony pod złym kątem w głowie. Płaskie i wąskie brodawki nosowe, zupełny brak brodawek na dolnej szczęce u sztuk starszych. Brew mniej niż trzyrzędowa, spłaszczona, nadmiernie rozrośnięta – „ tzw. kalafior” ,koloru różowego lub żółtego, nierównomiernie szeroka, łzawiące oczy. Szyja wydłużona, za cienka. Wąska pierś, długie lub spłaszczone plecy. Skrzydła opuszczone pod ogonem. Wysokie nogi, opierzone skoki i palce. Białe pióra na barwnym tle podstawowym. Długa i wąska figura budowy.

Uwagi do oceny:

Głowa – oko –  brew – dziób – brodawki nosowe – budowa figury – kolor upierzenia – ogólny wygląd.

 

Grupa II Brodawczaki

Obrączka numer 8

Wydanie 2001