Gołąb Berliński Długodzioby

Gołąb Berliński Długodzioby

Inne nazwy:

niemiecka – Berliner Lange, francuski – Berlinois à bec long, angielska – Berlin Long-Faced Tumbler,

Pochodzenie

Niemcy; hodowany w Berlinie i okolicy już w połowie XIX wieku.

Wrażenie ogólne

Dumny, pełen temperamentu, delikatny, smukły, w dobrych proporcjach utrzymane wszystkie części figury; wysoko stojący, prawie w poziomie noszony korpus, szyja noszona pionowo, a głowa i dziób w postawie poziomej.

Wzorzec: cechy rasowości

Głowa: Nadzwyczajnie wąska, do przodu bardzo długo wyciągnięta, patrząc z góry tworzy równo przebiegający klin, bez wgłębień i wgięć; w profilu górna linia głowy z wierzchołkiem dzioba tworzy jedną prostą linię, która w tylnej części głowy schodzi pod kątem prostym w linię szyi. Mimo swojej długości, głowa nie może wydawać się gruba, ale musi w harmonii pozostać z delikatną i szlachetną postawą figury.
Oczy: Możliwie duże, z małą źrenicą, z bardzo jasną, prawie białą tęczówką, możliwie bez krwawych żyłek.
Brew: Słabo rozwinięta, w kolorze zgodna z kolorem upierzenia. Przy czerwonych i żółtych blada.
Dziób: Prosty, długi i cienki, w poziomie noszony, ostro wysunięty do przodu, bez zagiętej górnej części dzioba; nosówki płasko przylegające. Kolor dzioba u niebieskich i czarnych ciemny, perłowo – rogowy u izabelowatych; u czerwonych i żółtych koloru jasnowoskowego.
Szyja: Długa, prosta i cienka, noszona pionowo, podgardle głęboko wykrojone
Pierś: Wąska, nie wystająca; brzuch słabo rozwinięty, nieco wyciągnięty.
Plecy: Płaskie, tylko lekko opadające, wąskie, również w ramionach.
Skrzydła: Dobrze do korpusu przylegające, w przegubach lekko wystające, nie przykryte opierzeniem z piersi, lotki zwarte, na ogonie spoczywające, nie mogą się krzyżować.
Ogon: Mocno zwarty, noszony prawie poziomo.
Nogi: Długie i ładnie zbudowane, wąsko stojące, z długimi skokami i udami, mocno stojący, cienkie, opierzone łącznie z palcami; w stawach skokowych lekko do tyłu odchylone i wewnątrz prostopadłe, nie mogą się dotykać, palce dobrze opierzone.
Upierzenie: Dobrze rozwinięte i sprężyste.

Rodzaje kolorów:

O rysunku sroczym, niebieskie, perłowe, izabelowate, czarne, czerwone, żółte. We wszystkich kolorach wychodzą całe kolorowe z białymi lotkami z perłowymi oczami, a całe białe z ciemnymi oczami, z bladą brwią i z jasnowoskowym dziobem. Również między tymi gołębiami znajdują się takie, które są pokazywane na wystawach i są również w swojej klasie oceniane.

Kolor i rysunek:

Kolor niebieski możliwie ciemnoniebiesko – stalowy, nie łupkowy albo atramentowy. Perłowe o jasnym odcieniu. Izabelowaty delikatny kremowy kolor, przedtem były w odcieniu słoniowym;  czarne, kolor intensywny z błyszczącą zielenią, czerwone i żółte nasycone. O rysunku sroki z białą plamką w kształcie serca w pośrodku szyi, pomiędzy piersią a podgardlem albo bez tej plamki. To serce życzy się aby było możliwie małe, dopuszczalne jest o różnej wielkości, jeśli jest kształtne i zamknięte. Kolorowe serce na barkach i plecach, równomierne w kształcie, nie powinno zachodzić na skrzydła. Dolna część pleców jest biała. Ogon z przykryciem możliwie w czystym kolorze, nie sitowy albo lustrowany. Przy białych i białolotych tak samo wymagania są zgodnie z wzorcem. Powinny mieć 7 do 9 białych lotek i białe pończoszki od palcy do stawu skokowego.

Duże błędy:

Za mocna gruba figura; zbyt szerokie i wysokie czoło, za mocna i okrągła tylna część głowy; plamisty, za gruby, albo zagięty dziób; w pionie dziób, grube nosówki, czerwona brew; za gruba, za krótka albo wygięta tak zwana końska szyja, pełne podgardle (żyła); mocno wystawione do przodu uda i skoki, kolorowe upierzenie na skrzydłach albo białe w ogonie; tak zwane cięte oczy.

Uwagi do oceny:

Kształt głowy i dzioba – postawa figury – szyja – nogi – oczy – kolor i rysunek – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001