Gołąb Barwnogłówka Poznańska

Gołąb Barwnogłówka Poznańska

Inne nazwy:

niemiecka – Posener Farbenkopf, francuski – Culbutant de Poznan, angielska – Posener Coloured Head Tumbler,

Pochodzenie:

Polskie – hodowana w Poznaniu i okolicznych miejscowościach od początku XVIII wieku, przekształcona w gołębia krótkodziobego w okresie międzywojennym przez hodowców z Poznania.

Wrażenie ogólne:

Jest gołębiem nieco mniej niż średniej wielkości o dość mocnej budowie. Ma pięknie wykrojoną sylwetkę o zaokrąglonych kształtach, dumnej postawie, wyprostowaną o paradnie wypiętej piersi. Głowa z koronką i dużym jasnym okiem. Upierzenie obfite i ściśle przylegające, nogi nieopierzone.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: O szlachetnej krągłości, dość wysokim, szerokim i uwypuklonym czole. Z tyłu głowy usytuowana jest szeroka, wysoko osadzona, okrągła i muszlowato ukształtowana korona. Wewnętrzne pióra korony muszą być barwne, zewnętrzna część korony jest czysto biała.
Oczy: O barwie perłowej lub białej, tęczówka jasna i szeroka, źrenica mała.
Brew: Dość szeroka, delikatna i równomiernie obwodząca oko, barwy cielistej.
Dziób: Dość krótki, u nasady szeroki, skierowany lekko w dół, dobrze zwarty i tępo zakończony. Jasny. U czarnych i niebieskich dopuszczalna jest maleńka ciemna plamka „muszka” na końcu dzioba. Woskówki są drobne, dobrze przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, stożkowo ukształtowana.
Pierś: Średniej szerokości, umiarkowanie zaokrąglona, paradnie i dość wysoko noszona.
Plecy: Pełne i zaokrąglone, krótkie, lekko ukośnie opadające.
Skrzydła: Mocne, dobrze zwarte i przylegające do tułowia, lotki spoczywają na ogonie nie krzyżując się.
Ogon: Dość krótki, zwarty, lekko opadający ku dołowi.
Nogi: Mniej niż średniej długości, z tendencją do krótkich, mocnej budowy, skok i stopa barwy czerwonej, nieopierzone. Pazurki jasne.
Upierzenie: Obfite, dobrze przylegające, sprężyste.

Rodzaje kolorów:

Biało – czerwone, czarne, żółte, niebieskie.

Kolor i rysunek:

Upierzenie w przeważającej części jest białe. Głowa łącznie z wewnętrzną częścią koronki, policzki, podbródek (lacek) na długości około 6 cm, ogon wraz z pokryciem i klinem pod ogonem są w kolorze czarnym, czerwonym, żółtym lub niebieskim.

Barwny rysunek powinien wyraźnie i równo odcinać się od pozostałego białego upierzenia gołębia. Kolory powinny być intensywne, czyste i błyszczące. Kolor głowy i ogona powinien mieć jednolity odcień.

Duże błędy:

Wydłużona, spłaszczona, wąska, masywnie zbudowana głowa. Wadliwie ukształtowana koronka. Ciemne, „cięte” lub z dużą ilością krwawych żyłek oko. Ciemna, gruba lub zaczerwieniona brew. Dziób ciemny, długi, cienki, wąski u podstawy. Widoczny prześwit pomiędzy zwartymi szczękami dzioba. Wydłużona szyja. Wąska, nisko noszona pierś. Długie, spłaszczone plecy. Obwisłe i luźno noszone skrzydła. Długi ogon. Wysokie nogi lub opierzone skoki i palce. Poziomo wydłużona figura budowy. Wadliwy, rozlany rysunek. Zanikanie barwnika na kolorowych polach rysunku; białe policzki, za krótki i słabo widoczny podbródek, silnie wzorzysty albo przeplatany ogon, całkiem zabarwiona zewnętrzna część koronki.

Uwagi do oceny:

Głowa – koronka – dziób, oko, brew i ich kolor – budowa figury – rysunek – kolor – ogólny wygląd.

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001